Το κίνημα «New Age» ή ελληνιστί η «Νέα Εποχή»

 

Τις τελευταίες δεκαετίες γίνεται συχνά αναφορά ακόμα και στην Ελλάδα για το κίνημα «New Age», το οποίο αποδίδεται στα ελληνικά ως «Νέα Εποχή» και ίσως φαντάζει ως κάτι το νεωτεριστικό και εκσυγχρονιστικό το οποίο θα δώσει μια νέα πνοή ανάπτυξης και εξέλιξης της κοινωνίας. Είναι, όμως, πράγματι ένα καινούργιο κίνημα το οποίο όντως θα οδηγήσει την κοινωνία μας σε ένα ανώτερο επίπεδο εξέλιξης και προόδου και θα συμβάλλει στην κοινωνική συνοχή;

Τι είναι στα αλήθεια αυτό το κίνημα «Νέα Εποχή»;

Σύμφωνα με το λεξικό, ο όρος «New Age» είναι η αμερικανική εκδοχή του όρου «Νέα Εποχή», που πρωτοεμφανίστηκε στα τέλη του 19ου αιώνα. Συνεπώς, η «Νέα Εποχή» δεν είναι και πολύ νέα, μάλλον είναι ένα παμπάλαιο κίνημα που απλά εξαπλώθηκε τις τελευταίες δεκαετίες λόγω της παγκοσμιοποίησης.

«Η «Νέα Εποχή» με τα θεοσοφικά και ανθρωποσοφικά της οράματα είναι η τελευταία περιπέτεια ενός παμπάλαιου ρεύματος δοξασιών του ιουδαιοχριστιανικού χιλιασμού που επηρέασε, μεταξύ άλλων, κάθε πίστη στην ιδέα της προόδου, την ουσία του Διαφωτισμού, τον Καρλ Μαρξ και τους επιγόνους του, τον νεοδαρβινισμό και το ρεύμα των οπαδών του Τελάρ.

Το φαινόμενο «New Age» ξεπρόβαλε στις δεκαετίες του 1960 και του 1970 και στα επόμενα είκοσι χρόνια πήρε παγκόσμιες διαστάσεις. Η ίδρυση της «Νέας Εποχής» ανάγεται σε μια ομάδα θιασωτών του Λος Άντζελες της δεκαετίας του 1960, η οποία όμως πολύ σύντομα απλώθηκε σ’ ολόκληρη την Βόρεια Αμερική, την Ευρώπη και πολλές χώρες του κόσμου και έλαβε ποικίλες αντιλήψεις θρησκευτικών, μυστικιστικών και απόκρυφων συστημάτων. Όλα αυτά τα συνδέει με καινούργιες θρησκευτικές, πολιτικές, κοινωνικές, οικονομικές, οικολογικές και άλλες θεωρίες υπό το πρίσμα μιας παγκοσμιοποίησης.

Το κίνημα «Νέα Εποχή» και ο μοντερνισμός

Ο όρος «Νέα Εποχή» ήταν δημοφιλής στην γενιά των Hippies της δεκαετίας του 1960 και το κύμα αυτό του υδροχόου αποτελεί μια από τις ιδιαίτερες αστρολογικές πτυχές της σύγχρονης κίνησης. Η μεγάλη διάδοση όμως του κινήματος άρχισε μετά τη δεκαετία του 1970 και ευνοήθηκε από δύο σύγχρονα ρεύματα: του μοντερνισμού ή νεωτερισμού και του μετα-μοντερνισμού ή μετα-νεωτερισμού.

Σύμφωνα με τον μοντερνισμό, ο Χριστιανισμός και κάθε αποκεκαλυμμένη θρησκευτική αλήθεια δεν αντέχουν στο κριτήριο και τη βάσανο της επιστημονικής έρευνας και γνώσης. Ο μεταμοντερνισμός απελευθέρωσε βέβαια τον Χριστιανισμό από τις θέσεις του μοντερνισμού, αλλά συγχρόνως σχετικοποίησε το νόημα της αλήθειας και έδωσε τη δυνατότητα σε κάθε άλλη θρησκεία και σε κάθε παρα-θρησκεία ή θρησκευτική ομάδα να διεκδικήσουν ίσα δικαιώματα.

Για την μεταμοντέρνα αυτή εποχή δεν υπάρχει πια αντικειμενική αλήθεια. Επομένως, κάθε προσωπική ιδέα ή θρησκευτική πίστη έχει την ίδια αξία και οφείλει να γίνει σεβαστή εφόσον υπάρχουν άνθρωποι που την ασπάζονται. Ο σχετικισμός αυτός αποτελεί το χαρακτηριστικό γνώρισμα της «Νέας Εποχής» και επιτρέπει την πρόοδο και εξίσωση κάθε θρησκευτικής διδασκαλίας και δοξασίας είτε αυτή προέρχεται από τα ανατολικά θρησκεύματα είτε από μυστηριακές λατρείες και αντιλήψεις του αρχαίου κόσμου.



Οι ρίζες του κινήματος

Πολλοί σύγχρονοι μελετητές του κινήματος υποστηρίζουν πως οι ρίζες της «Νέας Εποχής» εντοπίζονται στις Θεοσοφικές διδασκαλίες της Helena Petrovna Blavatsky και της Alice Ann Bailey, ιδρύτριας της Arcane School, «Σχολής των Απορρήτων» (1875 και 1920 αντιστοίχως) και προάγουν την ένωση των παγκόσμιων ανατολικών θρησκειών και των μυστικιστικών ρευμάτων. Η ιδρύτρια της Θεοσοφικής Εταιρείας Helena Petrovna Blavatsky, η οποία στα 1875 ίδρυσε (μαζί με τους οπαδούς της Henry S. Oleott, δικηγόρο και δημοσιογράφο συνταγματάρχη, και W. Q. Judge, επίσης δικηγόρο) την Εταιρεία της στη Νέα Υόρκη και σύντομα την μετέθεσε στο Αντιάρ της Ινδίας, όπου υπάρχει και ως τις μέρες μας, θεωρείται πολύ σπουδαία. Πρώτη η Θεοσοφία ανέπτυξε σύγχρονο συγκρητισμό και συντέλεσε στην αφύπνιση του σύγχρονου Ινδοϊσμού. Έχει τρεις κύριους σκοπούς:
1. Την αδελφοσύνη των ανθρώπων, ανεξαρτήτως φυλής, χρώματος και θρησκείας.
2. Τη συγκριτική μελέτη των παγκόσμιων θρησκειών.
3. Τη μελέτη και ανάπτυξη των κρυμμένων δυνάμεων μέσα στον άνθρωπο.

Η «Νέα Εποχή» και ο καπιταλισμός

Βέβαια, το κίνημα της «Νέας Εποχής» δεν εμφανίστηκε εκ του μηδενός, δεν αποτελεί δηλαδή προϊόν παρθενογένεσης, αλλά φαινόμενο μιας συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου και συνισταμένη μιας σειράς συνιστωσών. Το ζητούμενο για τον καπιταλισμό, από τον 19ο αιώνα μέχρι και σήμερα, είναι ένα και το αυτό: ο έλεγχος του πληθυσμού στο σύνολό του και ο έλεγχος κάθε ατόμου χωριστά. «Καλόν θα ήτο» κάθε εργαζόμενος –ή μη– κάτοικος αυτού του πλανήτη να αφήνει τις προσωπικές του αξίες (ηθικές, πολιτιστικές, θρησκευτικές, φιλοσοφικές, όποιες άλλες) στην «υποδοχή» ώστε να καταφέρει να γίνει αποδεκτός στα «ενδότερα».

Οι παρεκκλίσεις δεν είναι αποδεκτές ούτε βραχυπρόθεσμα (στο επίπεδο της εργασίας, για παράδειγμα) ούτε μακροπρόθεσμα (όσον αφορά τη βιωσιμότητα του συστήματος).

Ο καπιταλισμός, δηλαδή, επεκτείνει ολοένα και περισσότερο τον έλεγχό του σε κάθε όψη της ζωής μας και, έτσι, εκ των πραγμάτων, είναι υποχρεωμένος να ανέχεται ολοένα και λιγότερες παρεκκλίσεις από όσα εκείνος επιβάλλει. Δηλαδή, ακόμη πιο στενός έλεγχος, ακόμη μεγαλύτερη αποικιοποίηση του εαυτού μας και ακόμη μικρότερη ανοχή απέναντι στην αμφισβήτηση, άρα ανάγκη για ακόμη πιο στενό έλεγχο.

Σήμερα, το κίνημα της «Νέας Εποχής» εμφανίζεται ως μια χαλαρή συνένωση οργανώσεων και κινημάτων, με πολύ διαφορετικές μεταξύ τους αναζητήσεις: οικολογικού ενδιαφέροντος, φιλειρηνικών οργανισμών, εναλλακτικών θεραπειών, αποκρυφισμού, ασκήσεων διαλογισμού κλ.π.

Πηγές:

NEW AGE ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΣΥΓΚΡΗΤΙΣΜΟΣ
ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΓΡ. ΖΙΑΚΑ, Δρ. Θρησκειολογίας

theamapati.wordpress.com

 








Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο