Τα κείμενα Συμφωνιών της φασιστικής Ιταλίας με τη ναζιστική Γερμανία

Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η ναζιστική Γερμανία επεδίωκε να συστήσει στον ευρωπαϊκό χώρο μια «Νέα Ευρώπη», η οποία ασφαλώς θα βρισκόταν υπό τον έλεγχό της. Βασικός εταίρος της ναζιστικής Γερμανίας για τη δημιουργία της «Νέας Ευρώπης» ήταν η φασιστική Ιταλία του Μπενίτο Μουσολίνι. Ο Μουσολίνι από τη μεριά του φαντασιωνόταν την εδαφική ανασύσταση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και αυτό επεδίωξε να επιτύχει με τρία κείμενα συμφωνιών με τη Γερμανία. Πρόκειται για τα κείμενα του «Αντι-Διεθνιστικού Συμφώνου», του «Χαλύβδινου Συμφώνου» και του «Τριμερούς Συμφώνου».

Το «Αντι-Διεθνιστικό Σύμφωνο»

Το «Αντι-Διεθνιστικό Σύμφωνο» ή Σύμφωνο «Αντικομιντέρν», υπογράφηκε αρχικά μεταξύ Γερμανίας και Ιαπωνίας το 1936. Στόχος του ήταν η αμοιβαία ανταλλαγή πληροφοριών, αναφορικά με τη δράση της Τρίτης Διεθνούς μεταξύ των συμβαλλόμενων μερών. Στο σύμφωνο, το αντικείμενο της Τρίτης Διεθνούς φέρεται να είναι η «διάλυση των κρατών και η διάπραξη βίας εναντίον τους με κάθε τρόπο και μέσο». Η αμοιβαία αυτή ανταλλαγή πληροφοριών στηριζόταν στη βάση της διαπίστωσης ότι η ανοχή στις επεμβάσεις της Τρίτης Διεθνούς στα εσωτερικά των Εθνών αποτελεί απειλή, όχι μόνο για την εσωτερική κοινωνική ευημερία και ειρήνη, αλλά πολύ περισσότερο για τη γενικότερη παγκόσμια ειρήνη. Στο σύμφωνο υπήρχε η πρόβλεψη, στο δεύτερο άρθρο του, για την πρόσκληση και άλλων κρατών που ασπάζονταν την παραπάνω ανάλυση με τους «υποβόσκοντες κινδύνους». Έτσι, η Ιταλία υπέγραψε και αυτή το «Αντι-Διεθνιστικό Σύμφωνο» στις 6 Νοεμβρίου του 1937 στη Ρώμη.

Το «Χαλύβδινο Σύμφωνο»

Το «Χαλύβδινο Σύμφωνο» ή αλλιώς «Σύμφωνο Φιλίας και Συνεργασίας μεταξύ Γερμανίας και Ιταλίας», υπογράφηκε στις 22 Μαΐου του 1939. Σύμφωνα με το κείμενο του: «Τα δύο συμβαλλόμενα μέρη δεμένα μεταξύ τους μέσω του εσωτερικού συνδέσμου των ιδεολογιών τους και της εκτενούς αλληλεγγύης των συμφερόντων τους, δεσμεύονται για τη διαφύλαξη του ζωτικού τους χώρου και τη διατήρηση της ειρήνης, καθώς έπειτα από την αμοιβαία βοήθεια και αρωγή μεταξύ των συμβαλλόμενων μερών, οι δύο κυβερνήσεις αναγνωρίζουν την ανάγκη ανανέωσης της βάσης των αρχών και των σκοπών που είχαν παλαιότερα συμφωνήσει, η οποία βάση αποδείχτηκε επιτυχής στη διεύρυνση των συμφερόντων καθώς και στη διατήρηση της ειρήνης στην Ευρώπη».



Οι ιταλικές διεκδικήσεις

Στις 7 Ιουλίου του 1940, λίγο μετά την πτώση της Γαλλίας, ο Υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας Galeazzo Cianno, στη συνάντηση που είχε στο Βερολίνο με τον Χίτλερ, του παρέδωσε ένα έγγραφο, το οποίο αναγράφονταν οι ιταλικές διεκδικήσεις: ζητούσε να ενταχθούν στην ιταλική επικράτεια η Νίκαια, η Κορσική και η Μάλτα. Ζητούσε ακόμη να μετατραπούν σε προτεκτοράτα η Τυνησία και μία νεκρή ζώνη στην Αλγερία, και διεκδικούσε βάσεις για τον ιταλικό στρατό στη Συρία, στο Λίβανο, στην Παλαιστίνη και στην Ιορδανία, οι οποίες θα διατηρούσαν μεν την ανεξαρτησία τους, αλλά θα απαλλοτριώνονταν υπέρ του ιταλικού δημοσίου οι πετρελαϊκές εταιρείες που είχαν την έδρα τους σ’ αυτές τις περιοχές. Ακόμη το Άντεν, το Πέριμ και η Σοκοτρά να περιέλθουν σε στρατιωτική κατοχή και να αντικατασταθούν οι ιταλικές από τις βρετανικές αρχές στην Αίγυπτο και το Σουδάν. Επίσης, η Ιταλία επιθυμούσε να λάβει στην κυριαρχία της τη Βρετανική Σομαλία, το Τζιμπουτί, τη Γαλλική Ισημερινή Αφρική καθώς και το Τσαντ.

Όσον αφορά τα ελληνικά ζητήματα, στο έγγραφο αυτό αναγραφόταν πως οι ιταλικές αρχές επιθυμούσαν να περιέλθει η Κύπρος στην Ελλάδα για την ανταλλαγή της Κέρκυρας και της «Τσαμουριάς». Ο Χίλτερ φαίνεται πως εκείνη τη δεδομένη χρονική στιγμή έκανε δεκτές τις απαιτήσεις του εταίρου του, που ουσιαστικά αφορούσαν κυρίως όλα τα εδάφη της Γαλλικής και Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Μέχρι την κατάρρευση της φασιστικής Ιταλίας, το φθινόπωρο του 1943, οι ιμπεριαλιστικές της φιλοδοξίες πραγματοποιήθηκαν εντελώς διαφορετικά από αυτές που ο Galeazzo Cianno επέδωσε στον Χίτλερ. Την περίοδο που Ιταλία είχε διευρύνει τις κτήσεις της περισσότερο από ποτέ, εντασσόταν στην κυριαρχία της η Λιβύη, η Τυνησία, μέρος της δυτικής Αιγύπτου, η Αιθιοπία, η Ερυθραία, η Σομαλία καθώς μέρη της βορειοανατολικής Κένυας. Στην Χερσόνησο των Βαλκανίων, ήταν το σύνολο της Δαλματίας, τμήματα της Σερβίας και συγκεκριμένα των περιοχών του Κοσόβου και των Σκοπίων, καθώς και η Ελλάδα.

Το «Τριμερές Σύμφωνο»

Τέλος, το «Τριμερές Σύμφωνο» υπογράφηκε την 27η Σεπτεμβρίου του 1940 από τις χώρες της ναζιστικής Γερμανίας, της φασιστικής Ιταλίας και της αυτοκρατορικής Ιαπωνίας. Σύμφωνα με το κείμενο, οι τρεις κυβερνήσεις θεωρούσαν ως προϋπόθεση μιας σταθερούς ειρήνης τη συνθήκη όπου όλα τα έθνη του κόσμου θα είχαν το καθένα τον κατάλληλο του χώρο. Βάσει αυτής της θεώρησης των πραγμάτων, οι τρεις κυβερνήσεις συνασπίστηκαν και δεσμεύτηκαν για τη δημιουργία της «Νέας Ευρώπης», δηλαδή μιας Νέας Τάξης Πραγμάτων. Μιας Νέας Τάξης, όπου στην ευρωπαϊκή ήπειρο, την πρωτοκαθεδρία στη διαδικασία εγκαθίδρυσής της θα είχε η Γερμανία και η Ιταλία ενώ στη μεγάλη Ανατολική Ασία την πρωτοκαθεδρία θα είχε η Ιαπωνία.

Πηγές:

Ελληνική Πολιτεία, Καθεστώς της Νέας Ευρώπης

kokkonis.wordpress.com

Φωτογραφία

 








Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο