Η εξόντωση και η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου

Η είσοδος της Ελλάδας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το 1917 σήμανε την αρχή να ξεκινήσουν στην Τουρκία συστηματικές διώξεις των Ελλήνων. Με αιτιολογία ότι απαιτούνταν στρατιωτικές ανάγκες, η τουρκική κυβέρνηση άρχισε να απομακρύνει τους Έλληνες από τις εστίες τους, εκτοπίζοντάς τους σε μακρινούς τόπους.

Για παράδειγμα, στην Μπάφρα τον Δεκέμβριο του 1917 σημειώθηκαν βιαιοπραγίες, απαλλοτριώσεις και δολοφονίες μελών του ελληνικού πληθυσμού. Τα ελληνικά χωριά κατά μήκος του Kisil-Irmak αποδεκατίστηκαν και το ποτάμι γέμισε με πτώματα δολοφονημένων Ελλήνων ακόμη και μικρών παιδιών.

Μετά από δύο εβδομάδες, απελάθηκαν από την Μπάφρα μερικές χιλιάδες Έλληνες, κυρίως γυναίκες και παιδιά. Όλες οι βιαιοπραγίες των αντάρτικων ομάδων και οι διωγμοί εναντίον των Ελλήνων της περιοχής αυτής είχαν κύριο στόχο την εξάλειψη του ελληνικού πληθυσμού από την περιοχή του Πόντου.

Και ενώ κατά την απέλαση χιλιάδες γυναίκες και παιδιά πέθαναν από τις κακουχίες, ο τουρκικός εθνικισμός στράφηκε και στο συστηματικό εξισλαμισμό. Ήδη από το 1916 είχαν γίνει εξισλαμισμοί χριστιανών Ελληνίδων στα χωριά Παλτζάνα και Τρούψη, οδηγώντας στη συνέχεια τις άτυχες γυναίκες σε τουρκικά χαρέμια.

Σε επιστολή του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης το 1917 αναφέρεται ότι ήταν πολυάριθμες οι προσπάθειες αναγκαστικού εξισλαμισμού σε δέκα χωριά της επαρχίας Κολωνείας.

Στο χωριό Κορατζά, από τις 200 ελληνικές οικογένειες απέμειναν τελικά μετά τους διωγμούς μόνο 26, όλες οι υπόλοιπες εξαλείφθηκαν. Συνολικά, από τους 51.660 Έλληνες Χριστιανούς της επαρχίας Κολωνείας επέζησε μόνο το ένα τρίτο και όσοι τελικά γλίτωσαν εξισλαμίστηκαν με τη βία.


Ακόμη, στην επαρχία Επεσίου, από τους 12.000 Έλληνες οι περισσότεροι βρήκαν τραγικό θάνατο στη διάρκεια των εκτοπίσεων και στην περιοχή της Σεβάστειας το 1917 όλοι οι άντρες είτε φυλακίστηκαν είτε εκτοπίστηκαν. Οι γυναίκες και τα παιδιά πάλι εκτοπίστηκαν στην περιοχή Αζηζηγιέ, απ’ όπου χωρίστηκαν σε τουρκικά χωριά με απώτερο σκοπό τον εξισλαμισμό τους.

Μετά την σύμβαση ειρήνης μεταξύ Ρωσίας και Τουρκίας τον Μάρτιο του 1918, τελείωσε και η παραμονή του ρωσικού στρατού στην περιοχή του Πόντου. Ήδη βέβαια είχαν εγκαταλείψει τις εστίες τους 45.000 Έλληνες της επαρχίας Χαλδείας, 26.000 Έλληνες της επαρχίας Τραπεζούντας και 4.862 της επαρχίας Ροδοπόλεως, ακολουθώντας τους Ρώσους στην επιστροφή για τα σπίτια τους.

Αργότερα πάλι που οι περιοχές του Βατούμ, Καρς και Αρνταχάν αποδόθηκαν στην Τουρκία, έφυγαν από εκεί 60.000 Έλληνες για τη Ρωσία.

Σε ένα γενικό σύνολο, από την αρχή του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου το 1914 έως και το 1922, υπολογίζεται ότι εξοντώθηκαν περίπου 370.000 Έλληνες του Πόντου. Σύμφωνα πάντως με τη Μαύρη Βίβλο του Κεντρικού Συμβουλίου Πόντου στην Αθήνα μαρτυρείται πολύ μεγαλύτερο νούμερο: υπολογίζεται ότι εξοντώθηκαν 303.238 Έλληνες έως το 1922 και 353.000 έως τον Μάρτιο του 1924, ένα ποσοστό δηλαδή στο 50% του ελληνικού πληθυσμού του Πόντου.

Πηγή: Φράγκος,Φραγκούλης (2009, Ιόνιο Πανεπιστήμιο), Εκτουρκισμοί – εξισλαμισμοί – κρυπτοχριστιανοί 1071 μ.Χ. – 2009 μ.Χ.: γεωπολιτική προσέγγιση

Φωτογραφία

 








Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο