Η απουσία των «Μακεδόνων» στο Βασίλειο της Σερβίας

 

Η ανεξαρτησία του Πριγκιπάτου της Σερβίας

Στο Συνέδριο του Βερολίνου το διάστημα 1878-1881, το διάστημα δηλαδή που η Θεσσαλία και η Άρτα ενσωματώθηκαν στο Ελληνικό Κράτος, αναγνωρίστηκε τυπικά και η ανεξαρτησία του Πριγκιπάτου της Σερβίας.

Η Σερβία κατάφερε σ’ αυτό το Συνέδριο, με τη βοήθεια πάντοτε της Αυστροουγγαρίας, να επεκτείνει τα σύνορά της νοτιοανατολικά, εις βάρος ασφαλώς της Μεγάλη Βουλγαρίας που προέβλεπε η παλαιότερη συνθήκη του Αγίου Στεφάνου.

Έτσι, η Σερβία το 1882 προσάρτησε τις πόλεις Vranje και Pirot, περιοχές που στην ουσία κατοικούνταν από βουλγαρικό πληθυσμό, γεγονός που αποτέλεσε την βασική αιτία διένεξης ανάμεσα στη Βουλγαρία και στη Σερβία τα επόμενα χρόνια.

Με το τέλος του Συνεδρίου του Βερολίνου, η σερβική κυβέρνηση εκτίμησε πως είχε αυξήσει τα εδάφη της από 783 σε 993 τετραγωνικά χιλιόμετρα και τον πληθυσμό της από 1.360.000 σε 1.640.000 κατοίκους.



Η επέκταση του Βασιλείου της Σερβίας με τους Βαλκανικούς πολέμους

Με τους Βαλκανικούς Πολέμους η Σερβία, όπως άλλωστε και η Ελλάδα, κατάφερε να επεκτείνει σημαντικά την εδαφική της κυριαρχία. Στο Άρθρο 3 της Συνθήκης του Βουκουρεστίου ορίστηκαν τα εδαφικά όρια μεταξύ του Βασιλείου της Βουλγαρίας και του Βασιλείου της Σερβίας.

Έτσι, λοιπόν, η οροθετική γραμμή ξεκινώντας από τα παλαιά σύνορα στην κορυφή Παταρίκα, ακολουθούσε τα παλαιά Τουρκοβουλγαρικά σύνορα και τη γραμμή που διαχωριζόταν τα ύδατα μεταξύ των ποταμών Αξιού και Στρυμόνος, με εξαίρεση ότι η άνω κοιλάδα της Στρώμνιτσας παρέμενε Σερβικό έδαφος, και κατέληγε στο όρος Μπέλες, προς τα Ελληνοβουλγαρικά σύνορα.

Πολύ βασική αναφορά είναι το γεγονός πως η περιοχή του Μοναστηρίου πέρασε στο Βασίλειο της Σερβίας. Χαρακτηριστικό είναι πως μόνο στην πόλη του Μοναστηρίου κατοικούσαν μέχρι το 1913 πάνω από 30.000 Έλληνες, χωρίς να υπολογίζονται οι Έλληνες όλης της περιοχής της νότιας Σερβίας. Ο Ελευθέριος Βενιζέλος εμφανίστηκε τότε στο Προξενείο Μοναστηρίου και ανακοίνωσε στους Έλληνες της πόλης: «Έλληνες του Μοναστηρίου από σήμερα είστε Σέρβοι πολίτες». Ασφαλώς, σε καμία επίσημη συνθήκη ειρήνης, ούτε στο Βερολίνο ούτε στο Βουκουρέστι, γινόταν αναφορά σε Μακεδονικά εδάφη, σε «Μακεδόνες» ως ξεχωριστή εθνότητα ή σε κάποια υποτιθέμενη «Μακεδονική» γλώσσα.

Η απογραφή του πληθυσμού του Βασιλείου της Σερβίας το 1921

Στα επόμενα χρόνια που ακολούθησαν και καθώς η Ευρωπαϊκές χώρες προσπαθούσαν να επουλώσουν τις πληγές τους από τον Μεγάλο Πόλεμο, σε μια επίσημη απογραφή του Βασιλείου της Σερβίας το 1921 δεν γίνεται πουθενά αναφορά σε Μακεδόνες. Αντίθετα, αναφέρεται σε όλες τις γνωστές σλαβικές φυλές, στους Σέρβους, Κροάτες, Σλοβένιους, Μαυροβούνιους, Δαλματούς, αλλά και σε άλλες εθνότητες που ζούσαν στο Βασίλειο της Σερβίας, όπως οι Έλληνες, Αλβανοί, Ρώσοι, Πολωνοί.

Συνεπώς, ακόμη και στα επίσημα έγγραφα του 20ου αιώνα το ίδιο το Βασίλειο της Σερβίας δεν γνώριζε πως κατοικούσε στα εδάφη του κάποια ξεχωριστή σλαβική εθνότητα που ήταν «Μακεδόνες» και πως μιλούσαν μια ξεχωριστή σλαβική γλώσσα που ονομαζόταν «Μακεδονική».

Αντίθετα, αναφέρεται ρητά ο Ελληνικός πληθυσμός που κατοικούσε στα εδάφη του Σερβικού Βασιλείου τουλάχιστον μέχρι το 1921.

Πηγές:

repo.lib.duth.gr
sistory.si
geetha.mil.gr

Φωτογραφία



Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο