Οι χρωματικές απαγορεύσεις που επέβαλαν οι Οθωμανοί στους Έλληνες, Αρμενίους και Εβραίους

Οι υπήκοοι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που δεν ήταν μουσουλμάνοι υποχρεούνταν διά νόμου να ακολουθούν συγκεκριμένες χρωματικές επιλογές στις ενδυμασίες και στις οικίες τους. Όπως πληροφορούμαστε από δυτικές περιηγήτριες του 17ου, 18ου και 19ου αιώνα στην Οθωμανική επικράτεια, οι Έλληνες, οι Αρμένιοι και οι Εβραίοι έπρεπε να φορούν ρούχα και υποδήματα με συγκεκριμένα χρώματα για να διακρίνονται από τους μουσουλμάνους υπηκόους.

Η Αγγλίδα περιηγήτρια Julia Pardoe βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1836 και καθώς επισκέφτηκε την αγορά υποδημάτων, παρατήρησε ένα είδος φυλετικού διαχωρισμού. Συγκεκριμένα, βρίσκουμε από τη δική της μαρτυρία την πληροφορία πως οι Τούρκοι και οι Τουρκάλες φορούσαν υποδήματα, μπότες και παντόφλες με χρώμα ανοιχτό κίτρινο μαροκέν, οι Αρμένιοι και οι Αρμένισσες βυσσινί, οι Εβραίοι και οι Εβραίες μοβ, ενώ οι Έλληνες και Ελληνίδες μαύρο. Επίσης, αναφέρεται πως απαγορευόταν σε όσους δεν ήταν μουσουλμάνοι να φορούν πράσινο χρώμα, γιατί ήταν το χρώμα του Προφήτη και ήταν ιερό.

Επίσης, η ίδια περιηγήτρια είχε παρατηρήσει όλα τα σπίτια «των ραγιάδων ή των υποτελών της Πύλης», επισημαίνοντας ότι έτσι αποκαλούνταν οι Έλληνες και οι Αρμένιοι, ήταν βαμμένα με ένα μουντό κόκκινο ή μολυβδαίνιο χρώμα. Τα πιο χαρούμενα και φωτεινά χρώματα, που προτιμούσαν οι Τούρκοι, απαγορεύονταν στους Έλληνες, στους Αρμενίους και στους Εβραίους, προσθέτοντας ότι οι Εβραίοι ήταν υποχρεωμένοι να βάφουν τα σπίτια τους αποκλειστικά μαύρα.

Αναφέρει, επίσης, ότι όταν οι ραγιάδες υπερτερούσαν στην κοινωνική επίδειξη από τους Τούρκους αφέντες τους, προκαλούσαν την οργή τους, και έθεταν σε κίνδυνο τη ζωή και τις περιουσίες τους. Έτσι, για να μην προκαλούν τους Τούρκους, οι πιο ευκατάστατοι ραγιάδες που είχαν εξαιρετικά μεγάλες οικίες συνήθιζαν να τις βάφουν με δύο διαφορετικά χρώματα για να δίνουν την εντύπωση ότι επρόκειτο για δύο ξεχωριστές κατοικίες.

Παρόμοια μαρτυρία βρίσκουμε και σε επιστολή της Lady Elgin, η οποία ήταν σύζυγος του Λόρδου Έλγιν και βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη από το 1799 έως το 1802. Σε επιστολή της που έστειλε από την Κωνσταντινούπολη στη μητέρα της έγραφε πως οι Τούρκοι είχαν το προνόμιο να βάφουν τα σπίτια τους με ανοιχτά και φωτεινά χρώματα, ενώ οι Έλληνες και οι Αρμένιοι ήταν υποχρεωμένοι να βάφουν τις οικίες τους με καφέ χρώμα και οι Εβραίοι με μαύρο.

Μια άλλη αγγλίδα περιηγήτρια που επισκέφτηκε τη Σινώπη του Πόντου το 1871, η Annie Jane Harvey, παράθεσε την πληροφορία πως στην Σινώπη υπήρχαν δύο ξεχωριστές συνοικίες για τους Έλληνες και τους Τούρκους. Όταν μάλιστα επισκέφθηκε την τουρκική συνοικία, βρέθηκε ανάμεσα σε παραδοσιακούς μουσουλμάνους οι οποίοι την υποδέχτηκαν με καταφρονητικά βλέμματα, επειδή φορούσε πράσινο ένδυμα. Τότε εκείνη αναγκάσθηκε να κρυφτεί για να αποφύγει τις επιπτώσεις που μπορούσαν να προκληθούν από το σκάνδαλο να φέρει μια άπιστη γκιαούρισσα το ιερό χρώμα του Μωάμεθ.

Πηγή: Ελληνισμός, Υποδούλωση, Τρομοκρατία και Δουλεία: Αφηγήσεις Δυτικών Περιηγητριών

Φωτογραφία




Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο