Το χρονικό της σφαγής του Διστόμου στις 10 Ιουνίου 1944



Το Σάββατο 10 Ιουνίου του 1944, οι Γερμανικές δυνάμεις κατοχής της Ελλάδας διέπραξαν τη σφαγή των αμάχων στο Δίστομο Βοιωτίας.

Το πρωινό εκείνου του Σαββάτου, οι κάτοικοι του Διστόμου έκαναν προετοιμασίες για το μνημόσυνο των 40 ημερών των τεσσάρων νεαρών του Διστόμου, που έχασαν τη ζωή τους από τους Γερμανούς. Στις 25 Απριλίου οι Γερμανοί είχαν εκτελέσει τους Όθωνα Π. Καραγιάννη, Στάθη Δ. Σίδερη, Γιάννη Ν. Γαμβρίλη και Δημήτρη Ι. Σοοντούρη τη στιγμή που αμέριμνοι έβοσκαν τα κοπάδια τους.

Η προετοιμασία των Γερμανικών δυνάμεων

Τις πρωινές ώρες εκείνου του Σαββάτου, λοιπόν, οι Γερμανοί επέταξαν στη Λιβαδειά δύο λιβαδίτικα ιδιωτικά αυτοκίνητα φορτηγά. Στα φορτηγά με οδηγούς τους Σπύρο Πελεκάνο ή Κουρκουτά και Λουκά Ζάχο μπήκαν δεκαοκτώ Γερμανοί στρατιώτες των ταγμάτων εφόδου των Ες-Ες. Επικεφαλής των Γερμανών ήταν ο βαθμοφόρος Τέο.

Οι Γερμανοί δεν φορούσαν τη στολή τους, αλλά ήταν ντυμένοι με πολιτικά ρούχα, τα οποία είχαν αρπάξει την προηγούμενη ημέρα από Έλληνες φυλακισμένους. Μέσα στα αυτοκίνητα είχαν κρύψει ακόμη και όλο τον πολεμικό οπλισμό τους. Έτσι, στις 7:30 το πρωί ξεκίνησαν από τη Λιβαδειά παίρνοντας το δρόμο Διστόμου-Αράχωβας.

Στο δρόμο για την Αράχωβα, τα δύο αυτοκίνητα συνάντησαν μια γερμανική φάλαγγα από εξήντα αυτοκίνητα, γεμάτα με στρατό και με οπλισμό μάχης. Η δύναμη αυτή ήταν ο 2ος λόχος του 2ου τάγματος του 7ου συντάγματος θωρακισμένων γρεναδιέρων της 1ης μεραρχίας των Ες-Ες και είχαν βάση τη Λιβαδειά.

Επικεφαλής αυτής της δύναμης ήταν ο λοχαγός Köpfner. Βέβαια, η συνάντηση με τα δύο αυτοκίνητα δεν ήταν καθόλου τυχαία, αλλά είχαν συνεννοηθεί από πριν να συναντηθούν. Τότε, όλη η φάλαγγα των 60 γερμανικών αυτοκινήτων μαζί με τα δύο επιταγμένα ελληνικά προχώρησαν και ακολούθησαν το δρόμο προς το Δίστομο.

Στο δρόμο προς το Δίστομο

Καθώς η φάλαγγα των αυτοκινήτων κινούνταν προς το Δίστομο, οι Γερμανοί στρατιώτες τουφέκιζαν οτιδήποτε ζωντανό κινούνταν στο διάβα τους, ακόμη και μουλάρια, γιδοπρόβατα και τσοπανόσκυλα. Επίσης, στο δρόμο συνέλαβαν 12 απλούς πολίτες ως ομήρους, τους: Νίκο και Γιάννη Λάμπρου ή Κουτσουβέλη αδέρφια, τον Θεμιστοκλή Σφοντούρη, τον Γιώργη Παπαϊωάννου ή Σόρες, τα αδέρφια Γιάννη και Θανάση Κόκκινη, τον Τάσο Τζάθα, τον Γιώργη Σφοντούρη ή Πασκούλη με τα δύο του παιδιά, τον Γιάννη και τον Δημήτρη, τον Ηλία Πελέκη και τον Μήτσο Τσόκο. Αυτούς, αφού τους συγκέντρωσαν στο δρόμο, τους έδεσαν πρώτα σφιχτά τα χέρια πισώπλατα και τους ανέβασαν όλους σ’ ένα από τα στρατιωτικά αυτοκίνητα και ξεκίνησαν για το Δίστομο.

Την ίδια ώρα, άλλα πέντε γερμανικά αυτοκίνητα που ξεκίνησαν από τη Λιβαδειά έσπειραν το θάνατο στο πέρασμά τους. Όποιον διαβάτη ή βοσκό συναντούσαν στο δρόμο τους τον πυροβολούσαν.

Οι Γερμανοί στο Δίστομο

Μόλις οι Γερμανοί μπήκαν στο Δίστομο, ρώτησαν τον παπά του χωριού, Σωτήρη Ζήση, και τον πρόεδρο του χωριού, Χαράλαμπο Κίνια, να τους πουν αν υπήρχαν αντάρτικες ομάδες στην περιοχή. Εκείνοι τους απέκρυψαν την αλήθεια, λέγοντας πως οι αντάρτες είχαν φύγει προς τον Ελικώνα. Οι Γερμανοί τότε προσποιήθηκαν πως τους πίστεψαν και ζήτησαν να τους φέρουν τρόφιμα και κρασί.

Το μεσημέρι, έξω από το Δίστομο βρισκόταν μια ομάδα 70 ανταρτών. Οι αντάρτες επιτέθηκαν στα δύο αυτοκίνητα των Γερμανών που κινούνταν προς το χωριό. Το καίριο χτύπημα των ανταρτών έσπειρε το θάνατο στους Γερμανούς, σκοτώνοντας ακόμη και τον αξιωματικό Τέο.

Τότε, Γερμανοί που ήταν ήδη στο χωριό κατευθύνθηκαν προς το μέρος της συμπλοκής και ακολούθησε μια μάχη 2.5 ωρών. Μετά το τέλος της μάχης, οι αντάρτες αποσύρθηκαν προς τα υψώματα, ενώ οι Γερμανοί κατά τις 4:00 το μεσημέρι επέστρεψαν στο Δίστομο.



Οι πρώτες εκτελέσεις στο Δίστομο

Οι Γερμανοί για να εκδικηθούν τους αντάρτες, στο δρόμο προς το χωριό άρχισαν πάλι να σκοτώνουν τους βοσκούς που συναντούσαν. Έπειτα, μπαίνοντας πια στο χωριό, κατέβασαν από το αυτοκίνητο τους 12 ομήρους, τους έστησαν μπροστά στο σχολείο και τους τουφέκισαν. Ταυτόχρονα, άλλη μια ομάδα Γερμανών είχε συλλάβει άλλους Διστομίτες και τους βασάνισαν μέχρι θανάτου.

Η μανία για εκδίκηση των Γερμανών έπεσε με όλη την ορμή της επάνω στον άμαχο πληθυσμό του χωριού. Αμέσως, διέταξαν τους κατοίκους να κλειστούν στα σπίτια τους. Όμως, μερικοί κάτοικοι που υποψιάστηκαν ότι οι Γερμανοί ετοίμαζαν μαζική εξόντωση του πληθυσμού, αρνήθηκαν να υπακούσουν στη διαταγή τους. Επειδή γνώριζαν πως οι Γερμανοί άφησαν αφύλακτη την έξοδο του χωριού στο Διάσκελο, πολλοί κάτοικοι αναζήτησαν τη σωτηρία στη φυγή. Παρά το γεγονός πως η φυγή τους έγινε αντιληπτή, εντούτοις μ’ αυτόν τον τρόπο έφυγε και σώθηκε το μισό χωριό.

Το χρονικό της σφαγής

Σύσσωμη η γερμανική δύναμη ξεχύθηκε μέσα στο Δίστομο, σπάζοντας τις πόρτες των σπιτιών και αρχίζοντας να σκοτώνουν αδιακρίτως τους αμάχους. Άντρες, γυναίκες, παιδιά, αθώα βρέφη, γέροι και ανήμποροι κάτοικοι βρήκαν φριχτό θάνατο. Λίγοι μόνο κατάφεραν να βγουν απλώς τραυματισμένοι ή ζωντανοί από τη σφαγή.

Ακόμη, οι Γερμανοί άρπαξαν πολύτιμα αντικείμενα από τα σπίτια των κατοίκων, έβαλαν φωτιά σε πολλά σπίτια και για να ολοκληρώσουν το έγκλημά τους έφτασαν στο σημείο να βιάσουν ακόμη και λαβωμένες γυναίκες.

Οι Γερμανοί σε ένα χωριό των 2.000 κατοίκων σκότωσαν σε μία ημέρα πάνω από 200 άτομα. Ο απεσταλμένος του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, George Wehrly, έφτασε στο Δίστομο μετά από λίγες ημέρες και υπολόγισε 600 νεκρούς στην ευρύτερη περιοχή του Διστόμου.

Πηγή: Η Σφαγή του Διστόμου. Χρονικό

Φωτογραφία

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο