Το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα

Το «Συμπόσιο» του Πλάτωνα γράφτηκε λίγο μετά το 385 π.Χ., την εποχή που ο Πλάτωνας επέστρεψε από το ταξίδι του στις Συρακούσες και είχε ιδρύσει την περίφημη σχολή του, την Ακαδημία. Μάλιστα, σημαντική μαρτυρία για τη χρονολόγηση του έργου αποτέλεσε ο θάνατος του Αριστοφάνη το 385 π.Χ., αφού ήταν ένα από τα πρόσωπα του διαλόγου και ο Πλάτωνας δεν συνήθιζε να βάζει στους διαλόγους του ζωντανά πρόσωπα. Οπότε, το «Συμπόσιο» γράφτηκε σίγουρα μετά το 385 π.Χ.

Ο δραματικός χρόνος του «Συμποσίου» είναι το 400 π.Χ. και όλος ο διάλογος διαδραματίζεται στο σπίτι του νεαρού ποιητή Αγάθωνα. Το κεντρικό θέμα του διαλόγου είναι ο έρωτας, αλλά κατά το εγκώμιο του θεού Έρωτα φαίνεται πως ο Αλκιβιάδης εγκωμίαζε την προσωπικότητα του Σωκράτη ως πιο σπουδαίο ακόμη και από τον έρωτα.

Ο Αριστοφάνης πάλι όταν του ζητήθηκε να εκφράσει τη γνώμη του για τον έρωτα, δήλωσε πως ο άνθρωπος δεν έχει αντιληφθεί επαρκώς τη δύναμη του θεού Έρωτα, γιατί αν το είχε καταλάβει θα είχε στήσει προς τιμή του μεγαλύτερα ιερά και βωμούς. Άρχισε, λοιπόν, να εξιστορεί πως η ανθρώπινη φύση ήταν αλλιώτικη τα παλιά χρόνια. Ανέφερε πως στην αρχή υπήρχαν τρία γένη ανθρώπων: το αρσενικό, το θηλυκό και ένα τρίτο που μετείχε και στο αρσενικό και στο θηλυκό. Αυτό το τρίτο γένος ονομαζόταν «ανδρόγυνο», που στην εμφάνιση συνδύαζε χαρακτηριστικά τόσο του θηλυκού όσο και του αρσενικού. Εκείνη την εποχή το σώμα του ανθρώπου ήταν στρογγυλό, είχε τέσσερα χέρια και πόδια και δύο πρόσωπα, που ήταν ίδια μεταξύ τους. Το αρσενικό φερόταν να γεννήθηκε από τον ήλιο, το θηλυκό από τη γη και το ανδρόγυνο από τη σελήνη.

Επειδή λοιπόν αυτό το τρίτο γένος συγκέντρωνε χαρακτηριστικά του άντρα και της γυναίκας, ήταν εξαιρετικά δυνατό και γι’ αυτό ο Δίας ήθελε να το εξασθενήσει. Κόβοντάς το σε δύο μέρη, το καθένα απ’ αυτά δεν ήταν εύκολο να επιβιώσει πια από μόνο του. Έτσι μετά το διαχωρισμό του «ανδρόγυνου» σε δύο μέρη, αυτό από τα δύο μέρη που επιζούσε αναζητούσε για να επιβιώσει ένα ταίρι, είτε μια ολόκληρη γυναίκα είτε έναν ολόκληρο άντρα.

Μ’ αυτήν τη λογική ο έρωτας είναι έμφυτος με την ανθρώπινη φύση, αφού ο καθένας μας είναι κομμάτι ενός ανθρώπου και ο καθένας αναζητά το κομμάτι που του λείπει.




Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο