Ταχυδρομικές υπηρεσίες μετά δυσκολίας στην τουρκοκρατούμενη Ήπειρο

 

Ήδη από την εποχή του Αλή Πασά είχε οργανωθεί ταχυδρομική υπηρεσία ώστε να καταφθάνουν τα νέα από την Ευρώπη στα Ιωάννινα πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι στην Κωνσταντινούπολη.

Βέβαια, για να φτάσουν τα «νέα» από την Ευρώπη στην Ήπειρο έπρεπε να «ταξιδέψουν» πρώτα στην Αδριατική και το Ιόνιο Πέλαγος, γι’ αυτό η εξέλιξη των ταχυδρομικών υπηρεσιών ήταν απόλυτα συνυφασμένη με την εξέλιξη των συγκοινωνιών, κυρίως δε με τα ατμόπλοια. Άλλωστε, πριν αναπτυχθεί ο σιδηρόδρομος, το ατμόπλοιο έδωσε τη μεγάλη ώθηση στις συγκοινωνίες, έτσι τα λιμάνια ήταν οι κόμβοι για τα εμπορεύματα, του επιβάτες και την αλληλογραφία.

 Το Αυστριακό Λόυδ από το 1835 άρχισε την εκμετάλλευση των γραμμών της Αδριατικής και της Ανατ. Μεσογείου, το οποίο αρχικά υπήρξε ο σχεδόν μοναδικός φορέας. Από το 1896 εμφανίστηκε η ελληνική Τζων Μακ Δουάλ και Βαρβούρ και αργότερα (1901) η ιταλική Puglia.

Οι προσεγγίσεις στην Πρέβεζα άρχισαν το 1854, στους Αγ. Σαράντα από το 1870 τακτικά, στη Σαγιάδα τακτικά από το 1880. Προς τα δυο τελευταία λιμάνια γίνονταν ωστόσο έκτακτα δρομολόγια από το 1857. Βέβαια, η οθωμανική διοίκηση διέθετε χερσαία ταχυδρομική υπηρεσία, που κύριο έργο της ήταν η διαβίβαση των δημόσιων εγγράφων και δευτερευόντως των ιδιωτικών. Για τη διακίνηση συγκροτούνταν καραβάνια και μισθώνονταν ή ενοικιάζονταν οι υπηρεσίες σε ιδιώτες.

Στις εφημερίδες της εποχής «Ιωάννινα», «Φωνή της Ηπείρου» και «Ήπειρος» ανιχνεύονται πολύτιμες πληροφορίες για την κατάσταση που επικρατούσε στις ταχυδρομικές υπηρεσίες, δημοσιεύονταν οι αναγγελίες για τη μίσθωση χερσαίων ταχυδρομικών υπηρεσιών, χρήσιμες ενημερώσεις για το κοινό αλλά δημοσιοποιούνταν και οι  δυσκολίες που προέκυπταν από τη μεταφορά των επιστολών.

Μειοδοσία για τη χερσαία ταχυδρομική υπηρεσία Ιωαννίνων – Τρικάλων

(22/3/1878)

Εκτίθεται εις μειοδοσίαν ή μεταξύ Ιωαννίνων και Τρικκάλων ταχυδρομική υπηρεσία από της 1 Μαρτίου 1878 μέχρι τέλους Φεβρουαρ. 1879. Ο εργολάβος οφείλει καθ’ εβδομάδα να έχη εις την διάθεσιν του ταχυδ. έως πέντε ζώα, τα μεν δύο ιππασίας τα δε τρία φορτηγά. Εν περιπτώσει δε καθ’ ην ήθελε παραστή ανάγκη εκτάκτου αποστολής ταχυδρομείου εάν μεν τούτο διέλθη την ταχυδρομικήν οδόν θέλει παρέχει τα αναγκαία ζώα δωρεάν, εάν δε τινα άλλην οδόν θέλει λαμβάνει το νενομισμένον αγώγιον προς 3 1/2 γρόσια την ώραν. Εν περιπτώσει δε καθ’ ην εις η και δύω υπασπισταί ήθελον μεταβή εις μέρος τι δι’ οίασδήποτε οδού και αν μεταβώσι θέλει παρέχει τα αναγκαία εις τούτο ζώα πληρωνόμενος το ωρισμένον αγώγιον. Θέλει δε πληρώνεσθαι την μηνιαίαν επιχορήγησιν παρά του ταχυδρομικού καταστήματος εις το τέλος εκάστου μηνός εις χαρτονόμισμα. Οπόταν δε χρειασθώσι ζώα υπερβαίνοντα το συμπεφωνημένον ποσόν, τα ζώα ταύτα οφείλει να παρέχει η επιτόπιος Αρχή, χωρίς να δικαιούνται οι ταχυδρομικοί υπάλληλοι να ζητήσωσι τοιαύτα ζώα παρά του εργολάβου. Τα παρά του εργολάβου παρεχόμενα ζώα πρέπει να ήναι νέα και εύρωστα, ούτος δε δεν δικαιούται να ζητήση τι εν περιπτώσει καθ’ ην τα ζώα ταύτα ήθελον πάθει τι. Οι βουλόμενοι ν’ αναδειχθώσι την εργολαβίαν ταύτην συμφώνως τω περί τούτω ειδικω Κανονισμω αποταθήτωσαν εις το Διοικητικόν Συμβούλιον του Βιλαετιού δια τα περαιτέρω. Εν Ιωαννίνοις την 11 Μαρτίου 1878.

Το 1892 η ασθένεια της χολέρας ταλαιπωρούσε την πολύπαθη Ήπειρο, γεγονός που επηρέαζε και τις ταχυδρομικές υπηρεσίες.

Προβλήματα και παράπονα

Παρά το γεγονός πως το Βιλαέτι Ιωαννίνων είχε ευνοηθεί αρκετά από τη λειτουργία της ταχυδρομικής υπηρεσίας, ωστόσο δεν έλειπαν τα παράπονα για ελλείψεις αλλά και για τη δυσλειτουργία των υπηρεσιών προκαλώντας στους πολίτες ηθική και υλική βλάβη. Για παράδειγμα, σε δημοσίευμα εφημερίδας με ημερομηνία 28/5/1893 βρίσκουμε παράπονα για τη λειτουργία της ταχυδρομικής υπηρεσίας του Δελβίνου και κυρίως για τον υπεύθυνο του ταχυδρομείου, που δεν γνωρίζει καμία ευρωπαϊκή γλώσσα, ούτε την τουρκική ούτε καν την ελληνική που ήταν η επίσημη γλώσσα του Βιλαετίου. Έτσι, ο Τουρκαλβανός ζητούσε βοήθεια από τους χριστιανούς που έρχονταν στο ταχυδρομείο, οι οποίοι πολλές φορές με δόλο είτε παρερμήνευαν όσα αναγράφονταν στις επιστολές ή ακόμη έβρισκαν την ευκαιρία να αποσπάσουν επιστολές, να τις ανοίξουν και να διαβάσουν το περιεχόμενό τους.

 «Εις το ταχυδρομείον του Δελβίνου υπάρχει επιτετραμμένος τις λιάπης τουρκαλβανός, όστις προς τιμήν και δόξαν δεν γνωρίζει καμμίαν απολύτως γλώσσαν, μήτε την τουρκικήν, μήτε άλλην τινα ευρωπαϊκήν, αλλ’ ούτε και αυτήν την εκ των ων ουκ άνευ ελληνικήν (ρωμαϊκήν) γλώσσαν. Προς διανομήν δε των επιστολών και αποστολήν αυτών εις τα διάφορα υποπρακτορεία εν τοις άλλοις χωρίοις αναγκάζεται να καταφυγή εις την καλοκαγαθίαν των εκείσε διερχομένων ή εις τους παρευρισκομένους εις το ταχυδρομείον (ας το ονομάσωμεν ούτω) χριστιανούς, οίτινες και ενταύθα επωφελούμενοι των περιστάσεων προς κορεσμόν της χαρακτηριζούσης αυτούς χαιρεκακίας και εκδικήσεως (τις οίδε ποιου είδους) όχι μόνον τω διαστρέφουσι μεθερμηνεύοντες κακώς τας επιγραφάς, αλλ’ εν τη παραζάλη του ταχυδρόμου υπεξαιρούσιν όσας θέλουν επιστολάς, όπως τας ανοίξωσιν και ίδουν το περιεχόμενον. Εν περιπτώσει δε καθ’ ην ο ταχυδρόμος δεν εύρη κανένα να τον εξαγάγη της δυσκόλου θέσεώς του ρίπτει τους φακέλους ή τα γράμματα εις το δισάκκιον του πρώτου τυχόν αναχωρούντος ταχυδρόμου…»

Ληστείες

1869 Janina Napoli

Lot 1516 vendu 1000 FS00

(Πηγή: Γ. ΠΛΟΥΜΙΔΗ Σ, ΚΕΙΜΕΝΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΑΧΥΔΡΟΜΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ (1869-1878, 1892-1901, 1923-1925)

Φωτογραφία

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο