Ποιος φέρει την ευθύνη για τη βλεννώδη μάζα στη Λήμνο;

Μεγάλη ανησυχία έχει προκαλέσει η εμφάνιση της βλεννώδους μάζας στις ακτές της Λήμνου, γεγονός που έχει σημάνει συναγερμό στους περιβαλλοντολόγους ήδη από τον Απρίλιο. 

Κλιμάκιο επιθεωρητών περιβάλλοντος του Σώματος Επιθεώρησης Βορείου Ελλάδος ξεκίνησε τις δειγματοληψίες και την έκτακτη αυτοψία στη Λήμνο.  Από τα μέχρι στιγμής ευρήματα της αυτοψίας σε παραλίες του νησιού προέκυψε ότι πρόκειται για μάζα βλέννας με υφή και μορφή παχύρευστης γέλης (τζελ), χρώματος κεραμίδι -φαιό, ανοικτό μπεζ, που επικάθεται σε επιφάνειες και είναι άοσμη. Επίσης δεν διαλύεται σε νερό.

Η μάζα μετακινείται ανάλογα με την κατεύθυνση του ανέμου και τα θαλάσσια ρεύματα και δεν παρατηρείται σε όλες τις ακτές. Στο βορειοανατολικό σημείο του νησιού, στην παραλία Πλάκα εντοπίστηκε στρώμα βλέννας στην επιφάνεια της θάλασσας σε περιορισμένη έκταση. Στο ανατολικό τμήμα του νησιού και συγκεκριμένα στην παραλία Κέρος, εντοπίστηκε σε περιορισμένες ποσότητες κατά θέσεις. Στην παραλία Κοκκινόβραχος στον οικισμό Καμίνια, υπήρχε εκτεταμένο στρώμα βλέννας κατά μήκος της ακτής και ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες αυξομειώνεται η έκταση της. Από το συγκεκριμένο σημείο ελήφθησαν δείγματα βλέννας και θαλασσινού νερού, τα οποία μαζί με τα υπόλοιπα δείγματα που θα ληφθούν, θα σταλούν στον Δημόκριτο, στο Εθνικό Κέντρο Βιοτόπων και Υγροτόπων (ΕΚΒΥ) καθώς και στην Εργαστηριακή Μονάδα Θαλάσσιων Τοξικών Μικροφυκών του Τμήματος Βιολογίας ΑΠΘ, για να γίνουν αναλύσεις για  φυτοπλαγκτόν καθώς και για τοξίνες που ενδεχομένως αυτό παράγει.

Η αυτοψία θα συνεχιστεί στις βόρειες και ανατολικές ακτές του νησιού με τη συνδρομή και του Λιμενικού Σώματος, προκειμένου να εξεταστεί τυχόν συσχέτιση του φαινομένου με αυτό  που εμφανίστηκε στα παράλια της Τουρκίας.

Τα επόμενα 24ωρα αναμένονται τα αποτελέσματα των αναλύσεων προκειμένου να διαπιστωθεί εάν και κατά πόσο το φαινόμενο ευτροφισμού που παρατηρείται στη θάλασσα της Λήμνου συνδέεται με την πλαγκτονική βλέννα που παρουσιάζεται στη θάλασσα του Μαρμαρά.

Αν πράγματι διαπιστωθεί πως η ρύπανση συνδέεται με τη θάλασσα του Μαρμαρά, ποιες μπορεί να είναι οι ευθύνες της Τουρκίας;

Σύμφωνα με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982 αναβαθμίζεται το ενδιαφέρον της διεθνούς κοινότητας σε «υποχρέωση των κρατών να προστατεύουν και να διατηρούν το θαλάσσιο χώρο». Τα κράτη πρέπει να λαμβάνουν όλα τα μέτρα που είναι αναγκαία για την πρόληψη, τη μείωση και έλεγχο της ρύπανσης του θαλάσσιου περιβάλλοντος από οποιαδήποτε πηγή και παράλληλα, τα μέτρα αυτά θα πρέπει να είναι τα κατάλληλα προκειμένου να εξασφαλίσουν ότι οι δραστηριότητες μέσα στη δικαιοδοσία ή τον έλεγχο τους διεξάγονται με τρόπο ώστε να μην προκαλείται ζημία από ρύπανση σε άλλα κράτη και στο περιβάλλον τους.

Το θαλάσσιο περιβάλλον πρέπει να προστατεύεται τόσο για τις παρούσες όσο και για τις μελλοντικές γενεές και τα κράτη έχουν την υποχρέωση να λειτουργούν στα πλαίσια που η Σύμβαση θέτει, “Στα πλαίσια της Διακήρυξης του Ρίο” το 1992 για το περιβάλλον, και η Agenda 21, ως Πρόγραμμα Δράσης για υιοθέτηση και υλοποίηση από τις κυβερνήσεις της UNCED. Δύο σημαντικά κεφάλαια της Agenda 21  αναφέρονται αναλυτικά στην προστασία των υδάτινων πόρων.

Συγκεκριμένα, το πρώτο κάνει λόγο για την προστασία των ωκεανών και όλων των κατηγοριών των θαλασσών, συμπεριλαμβανομένων των κλειστών και ημίκλειστων θαλασσών και των παράκτιων περιοχών, όπως και στην προστασία και την λελογισμένη χρήση και ανάπτυξη ζώντων οργανισμών στους χώρους αυτούς.

Το δεύτερο αναφέρεται στην προστασία της ποιότητας και της παροχής των γλυκών νερών, καθώς και στην ανάγκη υιοθέτησης ολοκληρωμένων προσεγγίσεων της ανάπτυξης, διαχείρισης και χρήσης των υδάτινων πόρων. Μεταξύ άλλων, όσον αφορά την προστασία των ωκεανών, η Agenda 21 αναφέρεται σε μία ολοκληρωμένη διαχείριση και βιώσιμη ανάπτυξη των παράκτιων περιοχών, συμπεριλαμβανομένων και των αποκλειστικών οικονομικών ζωνών.

Βασική υποχρέωση στις διακρατικές σχέσεις είναι η λήψη κατάλληλων μέτρων από την πλευρά των κρατών, έτσι ώστε οι ρυπαντικές δραστηριότητες να μην προκαλούν βλάβες πέρα από τα σύνορα (χερσαία, εναέρια, υδάτινα).

Συγκεκριμένα, στη Διακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών για το Ανθρώπινο Περιβάλλον, Στοκχόλμη 1972, οι Αρχές 2, 4 και 5 αναφέρονται στην πρόληψη της υποβάθμισης του φυσικού περιβάλλοντος και της εξάντλησης των φυσικών πόρων, ενώ σύμφωνα με την Αρχή 7 «οι χώρες θα λαμβάνουν όλα τα ενδεικνυόμενα μέτρα για να εμποδίζουν τη ρύπανση των θαλασσών με ουσίες που μπορεί να προκαλούν κινδύνους στην ανθρώπινη υγεία, να βλάπτουν τους ζωικούς πόρους και τη θαλάσσια ζωή, να καταστρέφουν την ωφελιμότητα ή να εμποδίζουν άλλες νόμιμες χρήσεις της θάλασσας».

Η αρχή της πρόληψης εμφανίζεται και στην Τελική Πράξη του Ελσίνκι (Διάσκεψη Ασφάλειας και Συνεργασίας στην Ευρώπη, 1975) όπου επισημαίνεται πως «ο καλύτερος τρόπος αποτροπής φθοράς του περιβάλλοντος είναι η υιοθέτηση προληπτικών μέτρων». (Μαρία Ν. Τσομελέκη. «Η Διεθνής Προστασία του Θαλάσσιου Περιβάλλοντος από Πετρελαϊκή Ρύπανση – Η Ευθύνη προς Αποζημίωση»).

(Πηγές: limnosreport.gr, ypen.gov.gr)

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο