Ο εορτασμός του χειμερινού Ηλιοστασίου

Η 21η Δεκεμβρίου είναι η μικρότερη ημέρα του χρόνου για το βόρειο ημισφαίριο και ημερολογιακά από τις 21 έως τις 22 Δεκεμβρίου ορίζεται το χειμερινό ηλιοστάσιο. Για τις φυσικές επιστήμες το χειμερινό ηλιοστάσιο είναι απλά το αποτέλεσμα ενός φυσικού φαινομένου, που οφείλεται στην κλίση του άξονα της Γης, καθώς η Γη περιστρέφεται γύρω από τον Ήλιο. Όμως, στην αρχαιότητα τα ηλιοστάσια σηματοδοτούσαν τη μετάβαση σε μια νέα εποχή, ερμηνεύτηκαν ως μια διαδικασία αναγέννησης και θανάτου, γι’ αυτό πολλοί λαοί της Ευρώπης τελούσαν λατρευτικές γιορτές προς τιμή του θεού Ήλιου.

Οι Κέλτες γιόρταζαν το χειμερινό ηλιοστάσιο με το κατρακύλημα ενός πυρακτωμένου ξύλινου τροχού από κάποιο ύψωμα. Επίσης, οι Σκανδιναβοί άναβαν φωτιές για να χαιρετήσουν την επάνοδο του Ήλιου. Στους λαούς της Σκανδιναβίας ο εορτασμός του χειμερινού ηλιοστασίου συνέπιπτε με τον εορτασμό της θεάς Γιούλ. Ο εορτασμός της θεάς Γιούλ, που στα Νορβηγικά σημαίνει «τροχός», συνδέεται με τον κύκλο των εποχών και τη συνέχεια της ζωής. Η γιορτή αυτή ήταν οικογενειακή και κάθε χρόνο την ημέρα του χειμερινού ηλιοστασίου οι Σκανδιναβοί έκαιγαν ένα κούτσουρο, πιστεύοντας πως έτσι θα έρθει καλή τύχη στο σπίτι τους. Ακόμη, άναβαν κεριά και κρεμούσαν καμπανάκια στα δέντρα για να μπορούν να αντιληφθούν την παρουσία του καλού πνεύματος, τοποθετούσαν διάφορα γλυκίσματα στα δέντρα για τα καλά πνεύματα και έβαζαν στην κορυφή του δέντρου ένα αστέρι.

Οι αρχαίοι Έλληνες στο δεύτερο μισό του Δεκεμβρίου γιόρταζαν τα Κατ’ αγρούς Διονύσια προς τιμή του θεού Διόνυσου, πίνοντας άφθονο κρασί και μασκαρεμένοι έψαλλαν τα «φαλλικά άσματα». Ο θεός Διόνυσος συμβόλιζε τον κύκλο της ζωής και οι αγρότες με τους δούλους τους μεταμφιέζονταν σε Σιληνούς, Σατύρους και Βάκχες και κρατώντας πυρσούς, φαλλούς και αγγεία με κρασί, χόρευαν στο ρυθμό των φαλλικών ασμάτων.

Στην αρχαία Ρώμη από τις 17 έως τις 23 Δεκεμβρίου γιορτάζονταν τα Σατουρνάλια, προς τιμή του Θεού Saturnus, που ήταν ο θεός της Τύχης και αντιστοιχούσε στον ελληνικό θεό Κρόνο. Η τέλεση της γιορτής γινόταν με την προσδοκία της ηλιακής αναγέννησης και ακολουθούσε η γιορτή του χειμερινού ηλιοστασίου, τα Μπρουμάλια, γιορτή που συνεχίστηκε να τελείται και στο χριστιανικό Βυζάντιο.

Κατάλοιπα αυτών των αρχαίων εθίμων έχουν διατηρηθεί μέχρι στις μέρες μας και σε πολλές περιοχές της Ελλάδας, κυρίως στη Μακεδονία, την παραμονή ή ανήμερα των Χριστουγέννων ανάβουν φωτιές όπου στήνουν μεγάλα γλέντια, προσφέροντας άφθονο φαγητό και ποτό.




Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο