Οι Σκύθες, ο νομαδικός λαός με τα περίεργα έθιμα



Οι Σκύθες ήταν ένας νομαδικός λαός που από την 1η χιλιετία π.Χ. ευημερούσε στις στέπες της Κεντρικής Ασίας έως τις ακτές του Εύξεινου Πόντου. Οι Σκύθες κατοικούσαν στις περιοχές που σήμερα αποτελούν τα κράτη του Καζακστάν, του Αζερμπαϊτζάν και περιοχές τις νότιας Ρωσίας και Ουκρανίας.

Στο Δ΄ Βιβλίο, «Μελπομένη», των Iστοριών του Ηροδότου, γίνεται εκτενής αναφορά σ’ αυτή τη μυστήρια νομαδική φυλή που κατοικούσε στην Άνω Ασία, έχοντας προηγουμένως εκτοπίσει τους Κιμμερίους.

Ο τρόπος αρμέγματος της φοράδας

Σύμφωνα με τις διηγήσεις του Ηροδότου, οι Σκύθες ακολουθούσαν έναν αξιοπερίεργο τρόπο αρμέγματος των φοράδων. Έπαιρναν για φυσερά κούφια κόκαλα, όπως είναι οι φλογέρες, και αφού τα έβαζαν στο αιδοίο της φοράδας, φυσούσαν με το στόμα. Όσο ο ένας φυσούσε με το κούφιο κόκαλο, ο άλλος άρμεγε το ζώο. Λέγεται πως ο λόγος που προέβαιναν σ’ αυτήν τη διαδικασία ήταν γιατί με το φύσημα φούσκωναν οι φλέβες της φοράδας και κατέβαινε το γάλα πιο εύκολα από τα μαστάρια.

Αφού άρμεγαν το γάλα, το έχυναν σε βαθουλωτά ξύλινα αγγεία και έστηναν τυφλούς δούλους γύρω από τα αγγεία για να χτυπούν το γάλα. Με το χτύπημα του γάλακτος, όσο γάλα στεκόταν επάνω, το μάζευαν και το είχαν για ανώτερο, ενώ όσο έμενε στον πάτο, ήταν το κατώτερο. Οι Σκύθες μάλιστα όσους έπιαναν αιχμαλώτους και τους έκαναν δούλους, όλους τους τύφλωναν, καθώς έτσι δεν θα μπορούσαν να προβάλουν αντίσταση και θα αξιοποιούνταν στο άρμεγμα των φοράδων που ήταν ο βασικός πόρος ζωής.

Ο τρόπος ψησίματος του κρέατος

Οι Σκύθες ως νομαδικός λαός τρέφονταν κυρίως από τα κοπάδια τους και σε ελάχιστες μόνο περιοχές ασχολούνταν με την καλλιέργεια της γης. Για να ετοιμάσουν το σφάγιο για ψήσιμο, ακολουθούσαν την εξής διαδικασία: πρώτα έγδερναν το ζώο και στη συνέχεια απογύμνωναν εντελώς το κρέας από τα κόκαλα. Έπειτα, τοποθετούσαν το κρέας μέσα σε μεγάλες χύτρες για να το βράσουν. Εάν δεν διέθεταν χύτρες, έβαζαν το καθαρό κρέας μέσα στις κοιλιές των σφαγίων μαζί με νερό και το έβραζαν μέχρι να μαλακώσει. Επειδή οι Σκύθες κατοικούσαν σε στέπες και δεν υπήρχαν δέντρα για να πάρουν τα ξύλα για τη φωτιά, αντί για ξύλα χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα κόκαλα που είχαν αφαιρέσει από τα σφάγια. Εκτός από βόδια, συνήθιζαν να τρώνε και τα άλογα, όμως ποτέ δεν εξέτρεφαν και δεν κατανάλωναν χοίρους.

Οι Σκύθες και η καθαριότητα του σώματος

Οι Σκύθες δεν έπλεναν καθόλου το σώμα τους. Ωστόσο απολάμβαναν ένα ιδιαίτερο λουτρό, που εκτός από σωματική προκαλούσε και πνευματική ευφορία. Μπορεί στη γη των Σκυθών να μην υπήρχαν πολλά δέντρα, φύτρωνε όμως το καννάβι. Τον σπόρο, λοιπόν, από το καννάβι τον χρησιμοποιούσαν για ένα ιδιότυπο λουτρό. Οι Σκύθες έμπαιναν κάτω από τέντες και άπλωναν επάνω από σε πυρωμένα λιθάρια τον σπόρο από το καννάβι. Καθώς ο σπόρος καιγόταν επάνω στα λιθάρια, αναδυόταν ένας παχύς ατμός, κι έτσι οι Σκύθες απολάμβαναν ένα πλούσιο ατμόλουτρο μέσα σε ατμόσφαιρα απόλυτης αγαλλίασης.

Οι γυναίκες πάλι για να δείχνουν καθαρές και να μοσχομυρίζουν, ακολουθούσαν την εξής διαδικασία. Έπαιρναν ξύλο από κυπαρίσσι, από κέδρο και από λιβάνι, και το μούλιαζαν στο νερό. Στη συνέχεια έξυναν αυτά τα ξύλα επάνω σε κοφτερή πέτρα, μέχρι να δημιουργηθεί ένας πηχτός πολτός. Μ’αυτόν, λοιπόν, τον πολτό έφτιαχναν ένα κατάπλασμα και το άλειφαν στο σώμα και στο πρόσωπό τους.



Οι Σκύθες πολεμιστές και οι ιεροτελεστίες

Όταν ο Σκύθης πολεμιστής σκότωνε τον πρώτο εχθρό, του ρουφούσε το αίμα. Όσους πάλι σκότωνε στη συνέχεια κατά τη διάρκεια της μάχης, τους έκοβε τα κεφάλια και τα παρέδιδε στο βασιλιά του. Όταν κάποιος πολεμιστής παρέδιδε το κεφάλι του εχθρού, έπαιρνε μερίδιο από τα λάφυρα που θα έπεφταν στα χέρια του. Ακόμη, τα κεφάλια αυτά τα έγδερναν, κόβοντας έναν γύρο στο ύψος των αυτιών και αποσπώντας το επάνω μέρος με το τριχωτό της κεφαλής. Ύστερα, καθάριζαν το δέρμα από τις σάρκες με παγίδι βοδιού και αφού το επεξεργάζονταν για να γίνει μαλακό, το χρησιμοποιούσαν για πετσέτα και το έβαζαν να κρέμεται από τα χαλινάρια του αλόγου τους. Μάλιστα, όποιος είχε τις περισσότερες πετσέτες, αυτός θεωρούταν ως το πρώτο παλικάρι.

Άλλοι πάλι από τα δέρματα των εχθρών έφτιαχναν πανωφόρια, τα οποία φορούσαν. Έραβαν το ένα δέρμα πάνω στο άλλο φτιάχνοντας δηλαδή κάτι σαν κάπα. Πολλοί Σκύθες πολεμιστές έγδερναν το δεξί χέρι του σκοτωμένου εχθρού και έπαιρναν το δέρμα μαζί με τα νύχια του κι ύστερα το έκαναν κάλυμμα της φαρέτρας τους. Υπήρχαν και περιπτώσεις που κάποιοι έγδερναν ολόκληρο το σώμα του εχθρού, και κρατώντας το δέρμα του τεντωμένο σε ξύλα, το ανέμιζαν πέρα δώθε πάνω από το άλογό τους.

Πηγές:
ΗΡΟΔΟΤΟΣ, Ἱστορίαι, ΒΙΒΛΙΟ Δ: ΜΕΛΠΟΜΕΝΗ1

ΗΡΟΔΟΤΟΣ, Ἱστορίαι, ΒΙΒΛΙΟ Δ: ΜΕΛΠΟΜΕΝΗ 2

THE HISTORY OF KAZAKHSTAN

Φωτογραφία

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο