Οι περιπέτειες των σλαβόφωνων της Αλβανίας



Με τη δημιουργία του Αλβανικού κράτους μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, με τη συνθήκη του Βουκουρεστίου το 1913 μια περιοχή που εντάχθηκε στο νεοσύστατο Αλβανικό κράτος, η περιοχή του Golo Bardo, κατοικούνταν από πληθυσμό που μιλούσε σλαβικά. Έπειτα, τα επόμενα χρόνια μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, στο Αλβανικό κράτος ενσωματώθηκε και η περιοχή της Μάλα Πρέσπα, η οποία κατοικούνταν επίσης από σλαβόφωνους.

Αυτός ο σλαβόφωνος πληθυσμός που εντάχθηκε στο Αλβανικό κράτος ήταν χριστιανοί ορθόδοξοι και μην έχοντας καμία σχέση με τους μουσουλμάνους Αλβανούς ζητούσαν συνεχώς βοήθεια είτε από τη Σερβία είτε από τη Βουλγαρία. Έτσι με τη σειρά τους οι απεσταλμένοι της Σερβίας και της Βουλγαρίας προσέγγισαν τους σλαβόφωνους πληθυσμούς της Αλβανίας, αποκαλώντας τους οι μεν ως Σέρβους και οι δε ως Βουλγάρους.

Βέβαια, στις αρχές της δεκαετίας του 1920 και οι Αλβανοί τους ορθοδόξους σλαβόφωνους χριστιανούς τους θεωρούσαν επίσης Βουλγάρους. Μάλιστα, το 1932 κατά τη διάρκεια της δεύτερη διάσκεψης των Βαλκανίων η αλβανική και η βουλγαρική αντιπροσωπεία υπέγραψαν πρωτόκολλο αναγνώρισης εθνικής βουλγαρικής μειονότητας στην Αλβανία.

Αρχικά, στο Αλβανικό κράτος είχε ενταχθεί μόνο η σλαβόφωνη περιοχή Golo Bardo. Η περιοχή της Μάλα Πρέσπα μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο περιήλθε στο Ελληνικό κράτος. Τότε, στα χωριά Πούστετς, Γκλομπότσανη και Γκόρνα Γκόριτσα άνοιξαν αμέσως ελληνικά σχολεία. Βέβαια, σε μια περιοχή όπου ο πληθυσμός μιλούσε μόνο σλαβικά ήταν λογικό να δυσκολευτούν οι μαθητές να μάθουν ελληνικά. Τα πράγματα όμως άλλαξαν το 1923, που η Ελλάδα και η Αλβανία συμφώνησαν να οριοθετήσουν ξανά τα σύνορά τους. Έτσι, η περιοχή της Μάλα Πρέσπα πέρασε στο Αλβανικό κράτος και οι σλαβόφωνοι βρέθηκαν σε δυσχερή θέση.

Όταν η περιοχή της Μάλα Πρέσπα ανήκε στο ελληνικό κράτος, η μόνη δυσκολία που είχαν ήταν η εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας. Όταν όμως βρέθηκαν υπό Αλβανική κυριαρχία, τότε απομονώθηκαν σε ένα εχθρικό γι’ αυτούς κράτος, καθώς αποκόπηκε η επικοινωνία με τα παζάρια και τα μεγάλα εμπορικά κέντρα, όπως η Θεσσαλονίκη, η Έδεσσα και το Μοναστήρι.

Στη συνέχεια, στην περιοχή της Μάλα Πρέσπα άνοιξαν αλβανικά σχολεία για να μάθουν τότε τα παιδιά των σλαβόφωνων την αλβανική γλώσσα. Βέβαια, σλαβόφωνοι πληθυσμοί κατοικούσαν και σε άλλες περιοχές της Αλβανίας, όπως στην Κορυτσά, στο Ελμπασάν, στο Λιμπράζντ, και στα Τίρανα. Μολονότι η Αλβανία υπέβαλε μονομερή δήλωση το 1921 αναλαμβάνοντας την προστασία των μειονοτήτων, φαίνεται πως αυτή δεν τηρήθηκε ούτε για όλες τις περιοχές ούτε είχε και μεγάλη διάρκεια.

Ειδικότερα, μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο το νέο καθεστώς της Αλβανίας απαγόρευσε τους σλαβόφωνους να διδάσκονται τη μητρική τους γλώσσα και την κυριλλική γραφή. Ακόμη, έφτασε στο σημείο να υποχρεώσει τους σλαβόφωνους να αλλάξουν τα επίθετά τους για να μην φέρουν τις καταλήξεις -vski και -ov. Οπότε, οι σλαβόφωνοι υποχρεώθηκαν να αλβανοποιηθούν.

Πηγή: Βαλκανικές ψηφίδες: Σλαβόφωνοι Αλβανίας

Φωτογραφία




Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο