Οι Μαυρομιχαλαίοι της Μάνης και η δολοφονία του Καποδίστρια



Ο Ιωάννης Καποδίστριας στις 2 Απριλίου του 1827 εξελέγη Κυβερνήτης της Ελλάδας για επτά χρόνια. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 27 Σεπτεμβρίου του 1831, δολοφονήθηκε έξω από την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνος στο Ναύπλιο.

Η δολοφονία του Κυβερνήτη

Το πρωί της 27ης Σεπτεμβρίου του 1831, γύρω στις 6:00, ο Κυβερνήτης κατευθυνόταν προς την εκκλησία του Αγίου Σπυρίδωνα στο Ναύπλιο για το κυριακάτικο εκκλησίασμα. Ο Κυβερνήτης συνοδευόταν στην εκκλησία από τον απόμαχο στρατιώτη Γεώργιο Κοζώνη και τον Δημήτριο Λεωνίδη.

Φαίνεται πως οι Μαυρομιχαλαίοι από τη Μάνη, ο Γεώργιος και Κωνσταντίνος Μαυρομιχάλης, μολονότι βρίσκονταν υπό αστυνομική παρακολούθηση, έστησαν ενέδρα στον Καποδίστρια έξω από την εκκλησία και τον πυροβόλησαν. Καθώς ο κυβερνήτης έπεσε στο έδαφος, ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης συνέχισε να τον χτυπά με το μαχαίρι του.

Μέσα στο σκηνικό πανικού που ακολούθησε, οι δράστες της δολοφονίας προσπάθησαν να διαφύγουν. Ο μονόχειρας Κοζώνης πυροβόλησε τον Κωνσταντίνο Μαυρομιχάλη κι εκείνος τραυματισμένος τράπηκε σε φυγή, μέχρι που ένας πυροβολισμός από το σπίτι του στρατηγού Φωτομάρα τον σταμάτησε. Από τα χτυπήματα που είχε δεχτεί, ξεψύχησε λίγη ώρα αργότερα.

Ταυτόχρονα, ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης μαζί με τους δύο φρουρούς τους και απ’ ό,τι φάνηκε συνεργάτες του στη δολοφονία του Καποδίστρια, αρχικά κατευθύνθηκε προς το σπίτι του Γάλλου στρατηγού Ζεράρ. Επειδή όμως το πλήθος του κόσμου τού έκλεισε το δρόμο, κατέφυγε πρώτα στο σπίτι του Θ. Βαλλιάνου, λοχαγό του Μηχανικού, και στη συνέχεια στο σπίτι του Ρουάν. Εκεί πια παραδόθηκε στην «τιμή της Γαλλίας».

Ο Γάλλος επιτετραμμένος, ο Ρουάν, όταν μετά την πάροδο αρκετής ώρας διαπίστωσε ότι το κρησφύγετο των ενόχων είχε ανακαλυφθεί, ανέφερε στον διοικητή του Ναυπλίου Κ. Αξιώτη ότι «κατά κακή σύμπτωση» οι δολοφόνοι του Καποδίστρια βρίσκονταν στο σπίτι του και ότι περίμενε από την κυβέρνηση να τους απομακρύνει από εκεί. Όταν πια ο Ρουάν πείστηκε να παραδώσει τον Μαυρομιχάλη, ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης οδηγήθηκε στο Μπούρτζι και αργότερα στο φρούριο του Παλαμηδίου.

Οι ανακρίσεις για τη δολοφονία του Καποδίστρια

Παρά το γεγονός πως ήταν γνωστό ποιοι δολοφόνησαν τον Καποδίστρια, ακολούθησε μια σειρά από ανακρίσεις για να έρθουν στο φως εκείνοι που συνωμότησαν και υποκίνησαν τους Μαυρομιχαλαίους στη δολοφονία του Κυβερνήτη. Μέσα από τη δικογραφία φαίνεται πως ανακρίθηκαν τουλάχιστον 130 άτομα και δόθηκαν τουλάχιστον 151 καταθέσεις.

Από τα πρόσωπα που ανακρίθηκαν το 43.1% ήταν Πελοποννήσιοι, το 13.8% Κρητικοί και Αιγαιοπελαγίτες, το 10.1% Στερεοελλαδίτες, το 9.2% Μικρασιάτες, το 8.3% Επτανήσιοι, το 5.5% Ηπειρώτες, το 4% Θεσσαλοί και ένα 7% από διάφορους άλλους.

Η ανάκριση στράφηκε κυρίως στους στρατιωτικούς Πελοποννήσιους και ιδίως σε εκείνους που κατάγονταν από την περιοχή της Τριπολιτσάς-Δημητσάνας-Καρύταινας. Μάλιστα, οι περισσότεροι Πελοποννήσιοι που ανακρίθηκαν κατάγονταν επίσης από το χώρο της μεγάλης γαιοκτησίας και της διοικητικής αριστοκρατίας ή από χώρους ελεγχόμενους ως έναν σημαντικό βαθμό από το γαλλικό στρατό.



Η εμπλοκή των Γάλλων

Η προανάκριση έφερε στο φως σημαντικά στοιχεία για το ρόλο των Γάλλων στην οργάνωση της δολοφονίας του Καποδίστρια, ιδιαίτερα του ρόλου του Γάλλου στρατηγού Gerard. Η συμμετοχή των Γάλλων στη συνωμοσία και το σχέδιο να δράσουν μετά τη δολοφονία του Κυβερνήτη, επιβεβαιωνόταν και από τους ισχυρισμούς των Μαυρομιχαλαίων. Οι Μαυρομιχαλαίοι δηλαδή ισχυρίζονταν ότι οι Γάλλοι μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια θα αναλάμβαναν τη διακυβέρνηση της χώρας, καταλαμβάνοντας το Ναύπλιο. Μάλιστα, υπήρχε σχέδιο μετά τη δολοφονία να αποφασιστεί εάν θα κυβερνούσαν οι Γάλλοι ή ο Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης.

Τελικά, ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης καταδικάστηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στις 10 Οκτωβρίου του 1831, πριν ακόμη τελειώσουν οι ανακρίσεις. Για πολλούς Έλληνες, από την πρώτη στιγμή δεν υπήρχε καμιά αμφιβολία ότι η συνωμοσία για τη δολοφονία του Καποδίστρια είχε τουλάχιστον την ανοχή των Άγγλων και των Γάλλων. Η κοινή γνώμη πίστευε πως η ενέργεια των Μαυρομιχαλαίων ήταν προϊόν της συνεργασίας της αντιπολίτευσης με τους ξένους.

Μακριά από τα ελληνικά σύνορα, από την εποχή της ναυμαχίας του Ναβαρίνου, διεξάγονταν αδυσώπητος διπλωματικός πόλεμος, με στόχο την υπονόμευση του Καποδίστρια και τον περιορισμό της έκτασης της Ελλάδας στο ελάχιστο δυνατό.

Πηγές:
Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ TOY I. ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ΚΑΙ Η ΡΩΣΙΑ
Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ
Φωτογραφία 

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο