Οι ασθένειες που ταλαιπώρησαν σημαντικούς Βυζαντινούς Αυτοκράτορες

Οι Αυτοκράτορες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας είχαν αφενός τη δύναμη και την εξουσία να διακυβερνούν μια απέραντη αυτοκρατορία, αφετέρου δε ως κοινοί θνητοί ήταν αντιμέτωποι και συχνά ανίσχυροι απέναντι σε ασθένειες που τους ταλαιπωρούσαν.

Ο Μέγας Κωνσταντίνος (272-337), σύμφωνα με τον Ζωναρά, έπασχε από μια εξανθηματική ασθένεια την οποία ονόμαζαν «λώβη» και παρομοιαζόταν με τη λέπρα, αλλά σίγουρα δεν επρόκειτο για λέπρα. Τελικά, ο αυτοκράτορας απεβίωσε το 337 μ.Χ. από οξύ πυρετό.

Ο Θεοδόσιος ο Μέγας (379-395) φαίνεται πως έπασχε από κάποιο θανατηφόρο νόσημα. Ο Φιλοστόργιος παρέθετε πως πέθανε από «ύδερον» που ίσως ήταν αποτέλεσμα ηπατικής βλάβης λόγω της κακής διατροφής και της κατάχρησης οίνου.

Ο Ιουστινιανός Α΄ (527-565) είχε προσβληθεί από το λοιμό που είχε ξεσπάσει στην Κωνσταντινούπολη επί των ημερών του. Η μολυσματική νόσος είχε απειλήσει τη ζωή του αυτοκράτορα σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι γιατροί να τον θεωρήσουν κάποια στιγμή κλινικά νεκρό. Εκτός βέβαια από αυτή την περιπέτεια της υγείας του, ο Ιουστινιανός έπασχε και από ρευματισμούς, που εκδηλώνονταν με έντονους πόνους στα γόνατα. Η πάθηση στα πόδια σε συνδυασμό με την ακράτεια ούρων και τη δυσουρία θεωρήθηκαν ως συμπτώματα κάποιου αφροδίσιου νοσήματος που φέρεται να κόλλησε από τη Θεοδώρα. Σύμφωνα με τον Korber το αυτοκρατορικό ζεύγος έπασχε από σύφιλη, νόσος που θεωρήθηκε υπαίτια και το θάνατο της Θεοδώρας.

Ο Ηράκλειος (610-640) έπασχε από μια ασθένεια του ουροποιητικού συστήματος και φαίνεται πως η πάθηση αυτή του προκάλεσε «ύδερο», όπως και στον Θεοδόσιο, με αποτέλεσμα το θάνατό του. Ακόμη, η χρόνια νόσος τού είχε προκαλέσει διαταραχή στην ακτίνα ουρήσεως με αποτέλεσμα να αναγκάζεται να τοποθετεί σανίδα στο ύψος του υπογαστρίου.

Ο Μιχαήλ Β΄ Τραυλός (820-829) έπασχε από δύο σοβαρά νοσήματα, δυσεντερία και νεφρική πάθηση, και φαίνεται πως πέθανε από δυσουρία, η οποία προκλήθηκε από την πάθηση στα νεφρά.

Ο Θεόδωρος Β΄ Λάσκαρης (1254-1258) έπασχε από επιληψία, όπως και ο πατέρας του. Ο αυτοκράτορας θεωρούσε πως οι άνθρωποι του περιβάλλοντός του προέβαιναν σε μαγγανείες για να παθαίνει κρίσεις, γι’ αυτό ήταν συνεχώς καχύποπτος με τους πάντες.




Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο