Μια συνταγή για Ιατρικό-Μαγικό ξόρκι κατά της μαγείας

Από την αρχαιότητα ήταν γνωστές οι Φαρμακίδες της Θεσσαλίας που γνώριζαν όλα τα βότανα και τις φαρμακευτικές τους ιδιότητες. Σε όλη την ιστορία και τη μυθολογία της Θεσσαλίας η ιατρική είχε συνδεθεί με τη μαγεία σε τέτοιο βαθμό ώστε οι κλασικοί συγγραφείς να αποδίδουν στις Θεσσαλές μάγισσες ακόμη και την ικανότητα να κατεβάζουν το φεγγάρι!

Η λαϊκή ιατρική της αρχαιότητας περιείχε σίγουρα και μαγικές συνταγές, οι οποίες μάλιστα έχουν διατηρηθεί μέχρι την εποχή μας. Όπως μας παραθέτει ο Κωνσταντίνος Τσαγγαλάς, καθηγητής Λαογραφίας του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων, στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ανακάλυψε στα Τρίκαλα δύο μαγικές συνταγές, τις οποίες είχε φυλάξει ως κειμήλιο μια οικογένεια. Η πρώτη συνταγή ήταν «Περί φαρμακείας καί μαγείας» και η δεύτερη «Περί ἄνθρωπον δαιμονισμένον».

Η συνταγή «Περί φαρμακείας καί μαγείας» ήταν μια μαγική συνταγή για να λυθούν τα μάγια που έγιναν σε κάποιο πρόσωπο, να βοηθήσει το «δεμένο» άτομο να βρει την υγειά του και να εξασφαλιστεί μελλοντική προφύλαξη σε επόμενη απόπειρα μαγείας. Μέσα από αυτό το ξόρκι, βλέπουμε πως για να λυθούν τα μάγια γίνεται ένας συνδυασμός της μαγικής τελετουργίας με τη θρησκεία, θεωρώντας πολύ σημαντικό την κάθαρση και τη δύναμη του σταυρού.

Η μαγική συνταγή:

Να πάρῃς τζουκάλιον καινούριο, να χωρῇ το χέρι σου μέσα. Ἔπειτα κάμε δι΄ἄνθρακος σταυρόν εἰς τον πάτον καί γράψε γύρωθεν τα ἑξής:

«Οὕτως φαρμακοῦται φαρμακεία φαρμακευομένη παρά σοῦ. Ὁ Θεός σύντριψον τάς φαρμακείας ταύτας και +….+τόν λέοντα συνέτριψεν ὁ Κύριος. Ἀγαλλιάσθωσαν καί εὐφρανθήτωσαν πάντες οἱ άγαπῶντες τό ὄνομά σου, Κύριε”.

Ἔπειτα να πάρῃς νερόν ἀπό ὀκτώ βρύσες καί ἀπό τοῦ χωριοῦ τόν μύλον, να συμπληρωθοῦν τό ὅλον ἐννέα. Να τό πάρῃς αὐτό τό νερόν τά μεσάνυχτα. Καί έκεί <ἀπό> ὅπου θά πάρῃς τό νερόν να διαβάσῃς τό αὐτό τροπάριον:

«Οὕτως φαρμακοῦται φαρμακεία φαρμακευομένη”… ἤτοι ὅλον τό τροπάριον. Καί ἅμα πάρῃς τό νερόν, να πάγῃς εἰς τόν ἀσθενῆ καί να πάρῃς τό τζουκάλιον καί να γράψῃς εἰς τό τζουκάλιον μέσα τό τροπάριον.

«Οὕτως φαρμακοῦται” ὅλον καί να ρίξῃς τό νερόν μέσα καί πάλι να διαβάσῃς τρεῖς φορές τό τροπάριον. Ὕστερον βάλε τό τζουκάλιον να ζεσταθῆ ὀλίγον εἰς τήν φωτιάν καί βάλε τόν άσθενῆ να πλύνῃ τά γράμματα που εἶναι γραμμένα εἰς τό τζουκάλιον καί δῶσε του τρεῖς καταπιές να πιη τήν ἰδίαν ὥραν. Θυμίασέ τον ὕστερον μέ μουσχοθυμίαμα καί πάρε τον μετά τό μεσονύκτιον καί πήγαινέ τον εἰς ἀνάμερον τόπον καί γδύσε τον καί χύσε τό νερόν ἐπάνω του (τό νερόν που εἶναι στό τζουκάλιον) καί διάβασε ἐκεῖ ὅπου θα χύνης τό νερόν τρεῖς φορές τό τροπάριον. Καί ἄλλαξε τόν ἀσθενῆ μέ ἄλλα φορέματα καί πήγαινέ τον εἰς τό σπίτι του, τά δέ παλαιά φορέματα καθώς καί τό τζουκάριον να τά φέρῃς εἰς τό ποτάμι. Καί τά μέν φορέματα να τά πλύνῆς, τό δέ τζουκάλιον να το σπάσῃς. Καί να διαβάσῃς τό τροπάριον «Οὕτω(ς) φαρμακοῦται” ἀπό τήν ἀρχήν ἕως «συνέτριψον τήν φαρμακείαν ταύτην”.

Ὕστερον γράψε τό εὐαγγέλιον ἐκ τοῦ κατά Ματθαῖον: «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ προσῆλθεν τῷ Ἰησοῦ ἄνθρωπός τις γονυπετῶν καί λέγων: Ἐλέησόν μου τόν ὑιόν ὅτι σεληνιάζεται” καί τά λοιπά. Ὅπου εἶναι εἰς τό εὐαγγέλιον να τό κάμῃς φυλακτήριον. Να γράψῃς δέ καί εἰς ἄλλο φυλακτήριον, τό ἑξῆς:

«Κύριος βοηθός μου καί σωτήρ μου. Τίνα φοβηθήσομαι; Κύριος ὑπερασπιστής τῆς ζωῆς μου. Ἀπό τίνος δειλιάσω; Κύριε, ὅπλον κατά τοῦ διαβόλου τόν σταυρόν ἡμῖν δέδωκας. Φρίττει γάρ καί τρέμει μή θέλων καθορᾶν αὐτοῦ τήν δύναμιν. Ὅτι νεκρόν ανιστᾶ καί θάνατον καταργεῖ. Διά τοῦτο προσκυνοῦμεν τήν ταφήν σου καί τήν ἔγερσιν. Δός ἡμῖν βοήθειαν, Θεοτόκε, τῶν πιστῶν ἡ καταφυγή. Σύ σώζεις έκ τῶν κινδύνων τόν δοῦλον σου δεῖνα +…+ εἰς σέ τοῦτο Τιζύριζα**** εἰς τό νερόν. Φισῶν, Γεῶν, Τίγρις καί Εὐφράτης”.

Αὐτά που ἔγραψες να γίνουν φυλακτικά καί να τά φορῇ ὁ ἀσθενής εἰς τό κεφάλι του. Καί ὅλα αὐτά ἀπό τήν ἀρχήν ἕως τό τέλος να γένουν εἰς τήν χάσιν τοῦ φεγγαριοῦ. Προτοῦ να δώσῃς τά φυλακτικά εἰς τόν ἀσθενῆ, να τά διαβάσῆς εἰς τό κεφάλι του τρεῖς φορές τό καθένα καί ὕστερον να τά δώσῃς. Να δυλαχθῆ δέ ἀπό παντός κακοῦ καί βλαβεροῦ ἐπί τεσσαράκοντα ἡμέρας. Ἀπό τό νερόν να μήν περάσῃ, ἀπό γεφύρι να μην περάσῃ, καί να μην τρώγῃ τά ἑξῆς φαγητά ἐπί τεσσαράκοντα ἡμέρας: κρασίν, ἀβγόν, πιπέρι κόκκινον, κόταν, πράσον, κρεμμύδιον, λιόλαδον, φασόλια ἄσπρα. Οὔτε χορταρικόν να τρώγῃ. Καί ἐπί ἕναν χρόνον να μη φάγῃ λαγόν, χέλι, σκόρδον, ψάρι καί κρέας βαρεμένου ἤ ἀσθενοῦς ζώου καί οὔτε εἰς λεχώνα οὔτε εἰς νεκρόν οὔτε εἰς ὄργανον οὔτε εἰς τόν μύλον να ὑπάγῃ καί, ἄν εἶναι παντρεμένος, ἕξ μήνας να μην σμιχθῆ μέ την γυναῖκα του.

Πηγή: Κωνσταντίνος Δ. Τσαγγαλάς 




Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο