Η παραγωγή της μπίρας από τους αρχαίους λαούς



Η τυχαία ανακάλυψη της ζύμωσης

Φαίνεται πως ο πρώτος λαός που παρήγαγε μπίρα ήταν οι Σουμέριοι, ένας αρχαίος λαός της Μεσοποταμίας. Βάσει αρχαιολογικών ευρημάτων, οι Σουμέριοι χρησιμοποιούσαν από το 4.000 π.Χ. λίθινες πλάκες για την άλεση ενός δημητριακού, του έμερ-το δίκοκκο σιτάρι ζέα-, για την παραγωγή της μπίρας.

Πιθανότατα, οι Σουμέριοι ανακάλυψαν τυχαία τη ζύμωση από ένα κομμάτι βρεγμένου ψωμιού, το οποίο κάπου ξεχάστηκε και μετά από λίγο καιρό άρχισε να ζυμώνεται με τη βοήθεια του αέρα. Έτσι παράχθηκε μια αλκοολούχος πούλπα και καθώς οι Σουμέριοι κατάφεραν να επαναλάβουν τη διαδικασία της ζύμωσης,  δημιούργησαν τελικά 16 διαφορετικούς τύπους μπίρας.

Οι μπίρες των Βαβυλωνίων

Από τη 2η χιλιετία και έπειτα, οι Βαβυλώνιοι που είχαν γνωρίσει την τέχνη της ζύμωσης από τους Σουμερίους, κατόρθωσαν να εξελίξουν ακόμη περισσότερο την τεχνική της παραγωγής της μπίρας, ώστε έφτασαν σε σημείο να παράγουν 20 διαφορετικούς τύπους μπίρας. Οι οκτώ τύποι μπίρας των Βαβυλωνίων παράγονταν από το σιτάρι, ενώ οι άλλοι 12 από μείγμα διάφορων δημητριακών. Μάλιστα, οι Βαβυλώνιοι έκαναν και εξαγωγή μπίρας στην Αίγυπτο. Η παραγωγή της μπίρας στη Βαβυλώνα ανήκε αποκλειστικά στις γυναίκες, καθώς συγκαταλεγόταν ανάμεσα στις οικιακές δουλειές.

Οι Αιγύπτιοι

Οι Αιγύπτιοι πάλι επειδή μάλλον θεωρούσαν αρκετά πικρή τη γεύση της μπίρας, πρόσθεσαν κατά την παραγωγή της χουρμάδες και για τη ζύμωση χρησιμοποιούσαν το προζύμι του ψωμιού. Αργότερα, την εποχή του Φαραώ Ραμσή Β΄ καθιερώθηκε πλέον το κριθάρι για την παραγωγή της μπίρας.

Ακόμη, η μπίρα έλαβε στην Αίγυπτο ευρεία χρήση, καθώς εκτός από την πόση της χρησιμοποιήθηκε και στην ταρίχευση των νεκρών. Κατά την ταρίχευση του νεκρού, άνοιγαν το στόμα του και έχυναν μέσα μπίρα. Οι Αιγύπτιοι αφιέρωναν την παραγόμενη μπίρα στους θεούς και στους νεκρούς.



Ο ελληνικός ζύθος

Οι αρχαίοι Έλληνες γνώρισαν την μπίρα από τους Αιγυπτίους, όμως πάντα την θεωρούσαν κατώτερη του οίνου λόγω της θολότητας που εμφάνιζε. Μάλλον και οι Έλληνες, όπως οι Βαβυλώνιοι, θεωρούσαν την μπίρα γυναικεία υπόθεση και γι’ αυτό πίστευαν πως ήταν γυναικείο ποτό.

Πρώτη αναφορά για την παραγωγή μπίρας γίνεται στην «Οδύσσεια» του Ομήρου, όπου αναφέρεται πως στο παλάτι του Αλκίνοου υπήρχαν πιθάρια με κρίθινο οίνο.

Ο Αριστοτέλης ονόμασε αυτόν τον «κρίθινο οίνο» ως ζύθο, ετυμολογώντας τη λέξη «ζύθο» όχι από το «ζέω» που σημαίνει βράζω, κοχλάζω, αλλά από τη λέξη «ζύμη» που σημαίνει προζύμι, μαγιά.

Ακόμη, οι αρχαίοι Έλληνες παλαιότερα ονόμαζαν την μπίρα ως «βρύτον το από κριθών». Μάλιστα, οι Θράκες, οι Παίονες και οι Αττικοί έφτιαχναν μπίρα και την ονόμαζαν «βρύτον», ενώ οι Μακεδόνες και κάποιοι Έλληνες που κατοικούσαν στην Ασία την ονόμαζαν είτε «πίνον» είτε «ζύθο». Σύμφωνα με τον Ρωμαίο ιστορικό Πλίνιο τον Πρεσβύτερο, οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν λυκίσκο στην παρασκευή της μπίρας.

Η μπίρα στους Ρωμαίους

Την τεχνοτροπία για την παραγωγή της μπίρας οι Ρωμαίοι την έλαβαν από τους αρχαίους Έλληνες. Όπως οι Έλληνες, έτσι και οι Ρωμαίοι θεωρούσαν την μπίρα ως κατώτερη του οίνου και μάλιστα τη θεωρούσαν ως ποτό των βαρβάρων. Η παραγωγή της μπίρας γινόταν κυρίως στις επαρχίες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας που ήταν δύσκολη η παραγωγή ή η εισαγωγή σταφυλιών, οπότε ήταν αδύνατη η παραγωγή κρασιού.

Πηγές:

ΚΑΛΙΟΝΤΖΗ ΑΘΗΝΑ

«Αλκοολική ζύμωση στην παραγωγή της μπύρας -Νέες τάσεις»

Κοντοδήμας Νικόλαος

Κωνσταντίνος Οικονόμου ο εξ Οικονόμων

Φωτογραφία 

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο