Η εμφάνιση του επαγγέλματος του φωτογράφου τον 19ο αιώνα



Στις 19 Αυγούστου του 1839, η γαλλική Ακαδημία των Τεχνών και η Ακαδημία των Επιστημών ανακοίνωσε επίσημα την εφεύρεση της φωτογραφίας. Τα επόμενα χρόνια, ξεκίνησε μια σειρά από πειραματισμούς για τη βελτίωση της τεχνικής και την κατασκευή φακού που θα επέτρεπε την φωτογράφιση πορτρέτων.

Όταν πλέον τον Μάιο του 1840 κατασκευάστηκε φακός που διέθετε διάφραγμα f 3,6 και γινόταν εφικτή η λήψη πορτρέτου, τότε ιδρύθηκαν και τα πρώτα φωτογραφικά εργαστήρια και καθιερώθηκε επίσημα ένα νέο επάγγελμα, αυτό του φωτογράφου.

Τα πρώτα φωτογραφικά εργαστήρια

Το πρώτο επαγγελματικό εργαστήριο πορτρέτων στο Λονδίνο δημιουργήθηκε από τον επιχειρηματία Richard Beard τον Μάρτιο του 1841, για να ακολουθήσει τον Ιούνιο του ίδιου έτους ένα ακόμα εργαστήριο δαγγεροτυπίας από τον Antoine Claude.

Στο Παρίσι το πρώτο επαγγελματικό εργαστήρι πορτρέτων λειτούργησε το διάστημα 1840-1841. Ανήκε σε έναν αρχιτέκτονα και σχεδιαστή, τον Louis Auguste Bisson.

Στη Γερμανία ο πρώτος που πειραματίστηκε με την προσωπογραφία γύρω στο 1840 στο Βερολίνο, όμως χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία, ήταν ο έμπορος έργων τέχνης Louis Sachse. Φαίνεται τελικά πως το πρώτο αποδεδειγμένα επαγγελματικό εργαστήριο για πορτρέτα άνοιξε στο Αμβούργο τον Σεπτέμβριο του 1841 από τον ζωγράφο, λιθογράφο και συγγραφέα Hermann Biow.

Ταυτόχρονα με τις χώρες της δυτικής Ευρώπης, έγινε και η πρώτη προσπάθεια να συσταθεί ένα αντίστοιχο εργαστήριο και στην Ελλάδα, από έναν Γάλλο μηχανικό ονόματι Br. Villeroy ή Villeroi, την περίοδο 1841-1843. Δυστυχώς, η προσπάθεια αυτή δεν ολοκληρώθηκε, καθώς ένα τέτοιο εγχείρημα ήταν αρκετά πρώιμο για τις συνθήκες της ελληνικής κοινωνίας.

Οι πρώτοι φωτογράφοι

Στην αρχή, πολλοί από τους φωτογράφους ήταν πλανόδιοι, οι οποίοι ταξίδευαν ακόμη και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές για να φωτογραφίσουν εκείνους που επιθυμούσαν να έχουν ένα πορτρέτο.

Στην Ελλάδα, τα πρώτα χρόνια της φωτογραφίας δεν υπήρχαν μόνιμα φωτογραφικά εργαστήρια και οι πλανόδιοι φωτογράφοι ήταν κυρίως Γάλλοι.

Ο πρώτος Έλληνας φωτογράφος ήταν ο Φίλιππος Μαργαρίτης. Ο Μαργαρίτης άνοιξε το πρώτο σταθερό φωτογραφικό εργαστήριο στην Αθήνα τον Μάιο του 1849. Το πρώιμο αυτό αυτοσχέδιο στούντιο, αποτελούταν στην ουσία από μια περίκλειστη ξύλινη σκηνή που ήταν εγκατεστημένη στον κήπο του σπιτιού του, στη σημερινή πλατεία Κλαυθμώνος. Μέχρι και το 1852 ήταν υπαίθριο, πράγμα που αποτελούσε κοινή πρακτική των προαστιακών και επαρχιακών εργαστηρίων της εποχής στην Ευρώπη. Με τις φωτογραφίες του απαθανάτισε αρχαιολογικά τοπία και σημαντικούς ανθρώπους της εποχής του. Αξιοπρόσεκτο έργο του είναι επίσης το φωτογραφικό λεύκωμα των σχετικών με την Ελληνική Επανάσταση έργων του Πέτερ Φον Ες που δημιούργησε μαζί με τον συνεργάτη του Γιάννη Κωνσταντίνου.

Στην αρχή, η φωτογραφική δραστηριότητα στην Ελλάδα περιοριζόταν κυρίως στην Αθήνα και έως έναν βαθμό στην κοσμοπολίτικη Ερμούπολη της Σύρου. Μάλιστα, το 1853 στην Ερμούπολη εργαζόταν, για περίπου δύο μήνες, ο φωτογράφος Henri Beck:



Η διαφήμιση του Henri Beck:

«Ο υποφαινόμενος ειδοποιώ το σεβαστόν κοινόν Ερμουπόλεως ότι προτίθεμαι να δώσω ενταύθα εις το εν τη Πλατεία «Οθωνος» Ξενοδοχείον του Κυρίου Νέζερ, κατά το νέον σύστημα της Αμερικής, χρωματισμένας εικόνας του Δαγγεροτύπου [φωτογραφίας], όσον το δυνατόν εις μικροτέρας τιμάς. Το εργοστάσιόν μου θέλει είσθαι ανοικτόν από την 7 ώραν π.μ. μέχρι της 6 μ.μ. Τα δε δείγματα των εικόνων εκτίθενται εις αμφοτέρας τας ενταύθας Λέσχας. Ερρίκος Μπεκ».

Η φωτογραφία τα πρώτα τουλάχιστον χρόνια υπήρξε ένα πολυδάπανο επάγγελμα και η ενασχόληση με αυτή δεν επαρκούσε οικονομικά για τη συντήρηση των φωτογραφικών εργαστηρίων, τόσο στην Ευρώπη όσο και στην Ελλάδα.

Έτσι, παρά το γεγονός ότι ένα φωτογραφικό ατελιέ είχε ως κύρια δραστηριότητα την παραγωγή πορτρέτων, ο επιχειρηματίας φωτογράφος επιδιδόταν σε ποικίλες άλλες ασχολίες, όπως μαθήματα, κορνιζαρίσματα και επιδιορθώσεις παλαιοτέρων εικόνων, προκειμένου να αυξήσει τα κέρδη του και να συντηρήσει με τον τρόπο αυτό την επιχείρησή του.

Πηγές:

ΚΑΡΑΛΗ ΜΑΡΙΑΝΝΑ: Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ ΚΑΙ Η ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΑ

el.wikipedia.org

Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο