Βόρεια Κάρπαθος – Σαρία, το σπίτι της monachus monachus

Ανάμεσα από Ρόδο και Κρήτη, στη μέση του Καρπάθιου πελάγους, βρίσκεται το νησί της Καρπάθου. Στη βόρεια άκρη του νησιού βρίσκεται μία μικρή νησίδα που ονομάζεται Σαρία. Τα δύο νησιά χωρίζονται από μία στενή θαλάσσια λωρίδα η οποία δεν ξεπερνάει τα 100 μέτρα σε πλάτος. Η ευρύτερη περιοχή της Σαρίας και της βόρειας Καρπάθου αποτελεί έναν σπουδαίο οικότοπο μεγάλης περιβαλλοντικής σημασίας.
Σύμφωνα με τον Φορέα Διαχείρισης Καρπάθου – Σαρίας, η συνολική προστατευόμενη περιοχή έχει έκταση 154 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το μεγαλύτερο τμήμα της περιοχής είναι ορεινό, με βαθιές χαράδρες, ρέματα και έντονο ανάγλυφο με μεγάλες κλίσεις. Οι ακτές της περιοχής είναι απόκρημνες και βραχώδεις.
Tο σημαντικότερο είδος που συναντάται στην προστατευόμενη περιοχή της Β. Καρπάθου – Σαρίας είναι η μεσογειακή φώκια Monachus monachus, η οποία είναι το υπ’ αριθμόν ένα θαλάσσιο θηλαστικό υπό εξαφάνιση στην Ευρώπη, ενώ τοποθετείται στα δέκα πιο απειλούμενα είδη στον κόσμο. H μεσογειακή φώκια είναι από τα μεγαλύτερα σε μήκος είδη που υπάρχουν στον κόσμο. Φτάνει σε μήκος τα 3 μέτρα και ζυγίζει μέχρι και 300 κιλά. Το σχήμα του σώματός της είναι ατρακτοειδές έτσι ώστε να διευκολύνεται η κίνηση του ζώου μέσα στο νερό. Τα άκρα του έχουν σχήμα πτερυγίων. Δεν έχει εξωτερικά αυτιά, αλλά μικρές ακουστικές οπές. Διαθέτει μακριά μουστάκια που χρησιμεύουν ως αισθητήρια όργανα. Το δέρμα της καλύπτεται από κοντό τρίχωμα μήκους περίπου μισού εκατοστού με πιο συνηθισμένα χρώματα το μαύρο, το σκούρο καφέ ή το γκρίζο στην πλάτη ενώ στην κοιλιά το ανοιχτό γκρίζο.


Η Β. Κάρπαθος και η Σαρία υπάγονται ακόμα και στις “Σημαντικές Περιοχές για τα Πουλιά στην Ευρώπη” καθώς από τα 43 συνολικά είδη πουλιών που έχουν καταγραφεί στη περιοχή, τα 18 περιλαμβάνονται στο Παράρτημα Ι της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 79/409 του Συμβουλίου των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων “Περί Διατήρησης των Άγριων Πτηνών”. Στην περιοχή φωλιάζουν σπάνια αρπακτικά όπως ο Σπιζαετός (Hieraaetus fasciatus), ο Μαυροπετρίτης (Falco eleonorae), ο Πετρίτης (Falco peregrinus) και η Αετογερακίνα (Buteo rufinus). Επίσης ο Αιγαιόγλαρος (Larus audouinii), που αποτελεί το μοναδικό είδος γλάρου που απαντάται μόνο στη Μεσόγειο, και τέλος η Νησοπέρδικα (Alectoris chucar) της οποίας ο πληθυσμός μειώνεται συνεχώς λόγω του κυνηγιού.






Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο