Ένα δάσος ηλικίας 20 εκατομμυρίων χρόνων στη Λήμνο

Στο νησί της Λήμνου, στα χωριά Βάρος, Παρτιάνου, Ρωμανού αλλά και στη χερσόνησο του Φακού μπορεί κανείς να εντοπίσει κορμούς από απολιθωμένο δάσος. Το απολιθωμένο δάσος της Λήμνου το δημιούργησαν οι ευνοϊκές συνθήκες απολίθωσης που υπήρχαν στο νησί πριν από 30 εκατομμύρια χρόνια. Η ηφαιστειακή δράση του Αιγαίου κυρίως της Μειόκαινου συνδέεται άμεσα με τη δημιουργία του πετρωμένου αυτού δάσους. Την εποχή εκείνη η γενικευμένη ηφαιστειακή δραστηριότητα που υπήρχε εκσφενδόνιζε από τον κρατήρα του ηφαιστείου λάβες, πυροκλαστικά υλικά και ηφαιστειακή στάχτη. Η βλάστηση της περιοχής καλύφθηκε από τα υλικά αυτά.
Ταυτόχρονα με την ηφαιστειακή δράση δημιουργήθηκαν θερμά διαλύματα πλούσια σε διαλυμένο διοξείδιο του πυριτίου και έτσι άρχισε μια έντονη υδροθερμική κυκλοφορία. Τα τελευταία εισέδυσαν και διαπότισαν τα ηφαιστειακά πετρώματα, στα οποία ήδη βρίσκονταν οι κορμοί των δένδρων και έτσι άρχισε η διαδικασία της απολίθωσης, δηλαδή η αντικατάσταση μόριο προς μόριο, της οργανικής φυτικής ύλης από ανόργανα υλικά του περιβάλλοντος. Η μεγαλύτερη εμφάνιση των φυτικών λειψάνων και κορμών της Λήμνου παρατηρείται μέσα στους πυροκλαστικούς σχηματισμούς της ενότητας Ρωμανού, Βάρους, Κότσινα και Πορτιανού.
Κατά την απολίθωση, η οποία στην περίπτωση του δάσους του Δήμου Μούδρου είναι τέλεια, διατηρούνται σε άριστη κατάσταση τα εξωτερικά μορφολογικά γνωρίσματα των κορμών των δέντρων, π.χ. οι αυξητικοί δακτύλιοι, αποτυπώματα φλοιού κ.λ.π. καθώς επίσης και η εσωτερική δομή του απολιθωμένου ξύλου, από τη μικροσκοπική μελέτη της οποίας προσδιορίζεται το γένος ή το είδος του απολιθωμένου δένδρου.
Τα πλούσια αυτά ευρήματα «μιλούν» για δάσος που είχε αναπτυχθεί σε συνθήκες υποτροπικού κλίματος πριν από 25 με 20 εκατομμύρια χρόνια. Οι πρώτες εκτιμήσεις γύρω από την ηλικία του αρχαιότερου αυτού απολιθωματοφόρου κοιτάσματος είναι σύμφωνες με την χρονολόγηση στο όριο Ηωκαίνου-Ολιγικαίνου, δηλαδή πριν από 34 με 30 εκατομμύρια χρόνια. Η παρουσία μαζί με τα παλαιοβοτανικά ευρήματα κι ενός μαλακίου που χαρακτηρίζει υφάλμυρο περιβάλλον απόθεσης δείχνει ότι η εν λόγω παλαιοχλωρίδα έχει αποτεθεί σε έναν παλαιοκόλπο της τότε εποχής και περιλαμβάνει είδη από Φοίνικες, Κωνοφόρα, Δαφνίδες και Φηγιίδες.
Το απολιθωμένο δάσος θεωρείται από τους ερευνητές ένα ανεπανάληπτο γεωλογικό μνημείο καθώς συγκεντρώνει σπάνια επιστημονικά δεδομένα.







Συνεχίζοντας να χρησιμοποιείτε την ιστοσελίδα, συμφωνείτε με τη χρήση των cookies. Περισσότερες πληροφορίες.

Οι ρυθμίσεις των cookies σε αυτή την ιστοσελίδα έχουν οριστεί σε "αποδοχή cookies" για να σας δώσουμε την καλύτερη δυνατή εμπειρία περιήγησης. Εάν συνεχίσετε να χρησιμοποιείτε αυτή την ιστοσελίδα χωρίς να αλλάξετε τις ρυθμίσεις των cookies σας ή κάνετε κλικ στο κουμπί "Κλείσιμο" παρακάτω τότε συναινείτε σε αυτό.

Κλείσιμο